Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Hani, hepiniz kardeştiniz,
Birlikte gülüp ağlayacak,
Neşe ve kederlerinizi paylaşacak,
Birbirinizi yüzüstü bırakmayacaktınız.
Günah ve düşmanlıkta değil,
İyilik ve takvada yardımlaşacaktınız.

Pabuç gibi dil,
Susmak bilmez rezil.
Sakin sakin konuşurken,
Küfreder sefil oğlu sefil.
Başka ne yapsın cahil,
Yalnız cahil olsa neyse,

Yediği lokmalara ortak olduğun,
O vefakar insan kimdi?
Seni sevip okşayan,
Melekler kadar, saf ve temiz olan,
O insan kimdi,
Kimdi o?

Şehrin orta yerinde,
En işlek caddesinde,
Ara sokağın içinde,
Çatısı çökmüş,
Yer yer sıvası dökülmüş,
Yıkılmaya yüz tutmuş,

Bilsen ne çok değişti, ülkemiz sen gideli,
Güzel olan şeylerin, hepsini sıfırladık.
İnsanların birçoğu, şimdi akıllı deli,
Sevgi saygı kalmadı, hepsini uğurladık.

O güzel dostlukları, maziye gömdük şimdi,

Mardin ili, bir tepenin başında,
Gözüm kaldı duvarında taşında.
Herkes kendi, ekmeğinde aşında,
Bir kez olsun, siz de görün Mardin'i

Bir çay bahçesinden, baktım ovaya,

Bir zamanlar seninle, konuşurken ikimiz,
Bir ah çekip derinden, bana şöyle demiştin.
Yüzyıl geçse üstünden, unutulmaz sevgimiz,
Bu sözleri ben değil, sen bana söylemiştin.

İnanmakla ben sana, nasıl da aldanmışım,

Zaman, sabırsız acelesi var,
Hızla gelip geçiyor yıllar.
Kara toprak aç gözlü, doymak bilmiyor,
Kollarını açıp, daha yok mu diyor.
Çelişkiler dünyası,
Bir yanda, çılgınca eğlenen insanlar,

Sırtında çapa kürek,
Mangal gibi bir yürek.
Herkes ona deli diyor,
O bunu hiç haketmiyor.
Adam, çok çok akıllı,
Bahçe işlerinde uzman,

Bağdat sokakları, askerle dolmuş,
Camiler, türbeler, yerle bir olmuş.
Bağları kurumuş, gülleri solmuş,
Amerika, ne istedin Irak'tan?

Gözyaşları, ırmak olmuş akıyor,