Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Saçı uzun, aklı kısa dediğin,
Biri annen, biri bacın değil mi?
Yaptığı yemeği, beğenmediğin,
Biri eşin, biri kızın değil mi?

Savunmasız diye, itip kaktığın,

Sen de bir iz bırak, gider iken şu dünyada,
Bakarsın şahit olur, yarın dar-ı ukbada.

kelimeler yetmez dilim dönmez ki,
seni nasıl anlatayım.
bilmem ne yapıp nasıl etsem,
nereden başlasam anlatmaya.
şüheda kanıyla boyanmış,
al renginden mi,

Kalbim temiz diyorsun, diline ne demeli,
Konuşurken dikkat et, ayıp denen birşey var.
İnsan bir kez konuşup, iki kez dinlemeli,
Sansür koy sözlerine, sonra kınar insanlar.

Sen ağzını açınca, her şeyi söylüyorsun,

Gözlerimi açınca, seni gördüm karşımda,
Yavrulu kuşlar gibi, dönüyordun başımda.
Saçlarıma kar yağdı, şu gencecik yaşımda,
Ben senin haklarını nasıl öderim anne?

Geceleri benimle sabahladın uykusuz,

Yaşadığım hayata,
Yeniden başlayabilseydim.
Daha dikkatli olur,
Yaptığım yanlışları yinelemezdim.
Bundan sonrası için,
Bir karar verirdim.

Dede bahçede, baba kahvede,
Anne partide, oğul cafede.

Dede karşıda, baba çarşıda,
Anne komşuda, kız diskoda.

Bana bir şiir yazın
Ne fazla ne eksik.
Tamı tamına
Tek dizelik
Yazdığınız şiirin,
Öznesi insan, yüklemi sevgi olsun.

Delikanlı gece gündüz dolaşsın,
Kızlara geçiyor töreniz sizin.
Şımarıp azarak haddini aşsın,
Erkeklere geçmez töreniz sizin.

Bu nasıl insanlık var mı anlayan?

Gününü gün eden eyyamcılardan,
Evini unutan akşamcılardan.
İçip içip sızan Hayyamcılardan,
Gelecek iyilik yerinde dursun.

Ayardan söz eden ayarsızlardan,