Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Güneş gibi her sabah, doğuver şu dünyama,
Daha seni görmeden, girdin benim rüyama.
O tertemiz sevginden, şüphe etmem ben ama,
Yanılıp yenilip de, başka liman arama.

Kem gözle bakmasınlar, bizim bu sevgimize,

Hergün bir yaprak düşer takvimden,
Keşke yaprak olsaydı düşen.
Razı olurduk ona dünden.
Heyhat ki heyhat!
Koskoca birgün daha geçmiştir ömrümüzden.
İçim cız eder, her yaprak düştüğünde,

Dilin afetleri saymakla bitmez,
Söylediğin söze dikkat et canım.
Doğru söz, herkesin hoşuna gitmez,
Sen yine ona rağbet et gülüm.

Lafını tartarsan, pişman olmazsın,

Göle maya çalmakla geçti,
Şu kısacık ömrümüz.
Ya tutarsa dedik,
Tutmadı!
Yoğurttan vazgeçtik,
Ayran bile görmedik.

Kahkahalar yükseliyor göklere,
Masalarda meze olmuş kadınlar.
Hepsi sömrülüyor göz göre göre,
Tüm bunları bilmiyor mu insanlar?

Okul önlerinde mafya türemiş,

Yıllarca seyrettik, biz bu oyunu,
Oyuncu değişti, roller hep aynı.
Çoban öldü, kurtlar kaptı koyunu,
Bahçıvan değişti, güller hep aynı.

Oyunun kuralı, böyle dediler,

Güneş, ay ve yıldızlar,
Denizler, dağlar, ovalar.
Yağmur yüklü bulutlar,
Bitkiler, hayvanlar.
Dili, dini, ırkı farklı olan insanlar,
Özetle, tüm yaratılmışlar.

Gönderin, savaş uçaklarınızı,
Uygulama alanı, hazır burada!
Canlı hedef insan;
Hastalar, yaşlılar, kadınlar ve çocuklar.
Hedefleriniz arasında,
Kütüphaneler, camiler, türbeler de var…

Küçücük çocuklar, çeksin silahı,
Kanlıyı öldürsün, baksın babası.
Katili öldürür, maktülün ahı,
Ne zaman bitecek, bu kan davası?

Birisi kazara, babanı vurmuş,

Ne bencildir, o keser,
Hak, hukuk dinlemez,
Hep bana, hep bana der.
Testere adildir,
Adalete dikkat eder.
Bir sana, bir bana der,