Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Türk, Kürt, Laz, Çerkez, Arnavut, biz hepimiz kardeşiz,
Aynı zamanda, tek vatan, tek bayrak, tek devletiz.
Asırlardır hep birlikte, yaşayıp gelmişiz biz,
Birileri istiyor diye, ödün vermemeliyiz!

Boş gezenin boş kalfası,
Biraz da tembellik hastası,
Çalışmak istese iş mi yok?
Yeter ki geçinmeye gönlü olsun.
İş çok, lakin çalışan yok.
Aha sana iş, hemen giriş!

Küçükken sen bana, ninni söylerdin,
Kucağına alıp, okşar severdin.
Benim oğlum, asker olacak derdin,
İstediğin oldu, sonunda anne.

Bu günleri gördün, ne mutlu sana,

Dilin dönmüyor,
Gözün görmüyor,
Aklın ermiyor,
Kulağın duymuyor,
Elin vermiyorsa, sen yaşamıyorsun.

Ağzından çıkan sözü, duymayan küfürbazdan,
Devleti dolandıran, sahtekar düzenbazdan.
İnsanları kandıran, uyanık hokkabazdan,
Gına geldi millete, yeter artık el aman!

Ne yazık ki her yerde, geçilmiyor cambazdan,

Kırmızı ışıkta, basıp geçenden,
Seyahat halinde, alkol içenden,
Sarhoş olup, yolda adam biçeden,
Yakalayıp hesap, sormak isterdim.

Yetimi öksüzü, itip kakandan,

Seni alkışlayıp,
Göklere çıkarmadığım,
Yağ çekip, gaza getirmediğim için,
Üzgünüm.
Dolduruşa getirip,
Dolmuşa bindirmediğim için de,

Yıllar geçer ömür biter,
Zaman gitme zamanıdır.
Viranede baykuş öter,
Artık ömrün son anıdır.

Her nesnenin vardır sonu,

Ermenilerden, özür dilemek mi?
Onlar, bizden dilesinler,
Yetmiş üç milyondan,
Bu aziz milletten!
Ermeni değil mi, sizin dedenizi kesen,
Kundaktaki masum bebeleri,

Rüyalar görürüm gözlerim açık.
Yarınlara dair.
İnsanlar görürüm yüzleri gülen,
Barış ve huzur içinde.
Birbirine saldırmayan,
Birbiriyle didişmeyen.