Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Veda edip gidenler, birgün geri dönermiş,
Sen neden çekip gittin, bana veda etmeden?
Yağı sevgi olmayan, kandil birgün sönermiş,
Bundan sonra veda et, bana çekip gitmeden.

Artk ne ayrılalım, ne de vedalaşalım,

Doktorsun bilirsin, benim derdimi,
Derdimin dermanı, sende doktor bey.
Teslim ediyorum, işte kendimi,
Deva için beni, kes biç doktor bey.

Keserken narkoz ver, canım yanmasın,

Suratı asıktır hiç yüzü gülmez
Çıkarı yok ise bir selam vermez
Kendini beğenir eli beğenmez
Biraz kibirlidir bizim hokkabaz

Serveti gidince hemen sızlanır

Köyleri basarak, haraç almışlar,
Ettikleri yanlarına kar kalmaz.
Kümeslere girip tavuk çalmışlar,
Ezeli düşmandan bize dost olmaz.

Milletime çok işkence etmişler,

Her şeyin doğrusunu,
Yalnız sen bilirsin.
Herkes ahmak, sen zekisin,
Örnek alınacak birisin!
Birde çağdaş, entelsin,
Hiç kimseyi beğenmez,

Boş boş oturmayalım,
Okuyalım yazalım.
Gel arkadaş seninle,
İki beşlik bozalım.
Şu toprağa iyi bak,
O senin mayandır mayan.

Doğup büyüdüğüm evi,
Bahçesindeki kasım patlarını,
Evimizin önündeki asırlık çınarı,
Buz gibi serin gölgesini özledim.

Sobanın önünde günboyu,

Gecenin karanlığı,
Toplarken pılı pırtısını,
Sabahın aydınlığı,
Karşı dağların tepesinden,
Uzatır başını.
Bu her gün, tekrarlanır böyle,

Mutlaka herkese haberci gelir,
Ara sıra küçük sinyaller verir.
Arif olan anlar bilenler bilir,
Böyle uçup gider gençlik yılları.

O siyah saçlara beyazlar dolar,

Ülkemin gözbebeği, Fatih’in yadigarı,
Kültürlerin beşiği, mozaikler diyarı.
Kışı biraz soğuktur, çok güzeldir baharı,
Sana kötü davrandık, affet bizi İstanbul.

Tarihi mekanları kazıp, altın aradık,