Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Yetim kalan bir sen misin, bu dünyada?
Sil gözyaşlarını, ağlama çocuk.
Benim babam da yok, biliyor musun?
Bak işte senin gibi, ben de yetimim.

Bir sen değilsin ki, sahipsiz kalan,

Helal kazanç istiyorsan,
El emeği, alın teri.
Allahını seviyorsan,
En iyisi alın teri.

Haram yemem ben diyorsan,

Mazinin üstüne sünger çekerek,
Yaşanmamış kabul ediver gitsin,
O mutlu yılları yok farz ederek,
Elinin tersiyle itiver gitsin.

O eski resimler hala sende mi,

Ciğer yanar, dalak sızlar,
Hain olur, dalaksızlar.
Burun ağrır, kulak sızlar,
Hakkı duymaz, kulaksızlar.

Beyin durur, zeka sızlar,

Ne zaman, ağlayan bir çocuk görsem,
Vicdanım sızlar, gözlerim dolar.
Yüzüne bakamam, utancımdan,
Suçlu hissederim, kendimi birden.
Ne zaman, çevremde bir haksızlık görsem,
Sinirlerim bozulur, kendimi zor tutarım,

Teslis yoktur İslamda,
Allah bir der Kur'anda.
Dinimiz her ortamda,
Tevhide davet eder.

Birden çok ilah olmaz,

Madem ki, senin kadının,
Hem döver, hem seversin,
Kafan bozulursa,
Evden bile kovarsın.
Nasıl olsa, o senin,
Resmen, tapulu malın.

Gecenin bir yerinde, uyku tutmayınca,
Sokakta buldum kendimi.
Derin bir uykuya dalmıştı sokaklar,
Gün boyu çiğnenen kaldırımlar,
O sokak senin bu sokak benim,
Ellerim cebimde saatlerce dolaştım.

Bölünüp ayrılmayı yasak etmiş dinimiz,
Tefrikadan el aman girmesin aramıza.
Hizipçilik yaparsak düşmana yeniliriz,
Kimler merhem olacak o zaman yaramıza?

Hizipçilik illeti ölmekten daha beter

Kendini yaratan Allah'a tapmaz,
Öteye inanmaz hazırlık yapmaz,
Çok konuşur mangalda kül bırakmaz,
Rabbim ona acı, iman nasip et;

Ateist olanın her anı zarar,