Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Çatlayıp kırılsalar da,
Parça parça olsalar da,
Sokaklara atılsalar da
Kimseye darılmazlar.
Aynalar sırlıdır, aynalar sırdaş,
Sırdır onları ayna yapan,

Sen ki aciz bir kulsun, kibirlenmek neyine,
Senden büyük Allah var, kimse söylemedi mi?
Bilmiyorsan bari sus, saygın varsa kendine,
Yazık sana bunları, kimse öğretmedi mi?

Konuşup da cehlini, bari açığa vurma,

Dış güçler sevinip, heveslenmesin,
Kimse aramızı açamaz bizim.
Hainler boşuna, ümitlenmesin,
Alevi de bizim, sünni de bizim.

Birlikte ağladık, birlikte güldük,

Anan bacın yollarını gözlüyor
Daha çok mu teskereye Mehmedim?
Eşin dostun hepsi seni özlüyor,
Terhis olup dön gel artık Mehmedim.

Teröristler boş durmuyor dikkat et,

Ateş yağdırıyordu denizden,
Düşmanın savaş gemileri.
Tabyalarda, göz gözü görmüyor,
Çanakkale yanıyordu!

Neden gelmişlerdi Çanakkale'ye,

Herkes mesuldür, güttüğünden nihayet,
Koyunlar sana, sen Allaha emanet.
Gözünü seveyim, dikkat et,
Kurt görünce kuzuyu,
Akar ağzının suyu,
Bu onun, değişmez huyu.

Bebek, ana rahminde,
Tohum toprakta,
Bekleyecekler.
Ta ki vakti gelip,
İzin verilene dek.
Her ikisi de riskli,

Ahtapot misali,
Cehaletin kolları,
Sımsıkı, sarmıştı insanları.
İnsanlık arayış içinde,
Kurtarıcı bekliyor,
Bir yandan da,

Nereden bilsin onlar savaşı,
Arkasında bıraktığı yanmış yıkılmış harabeleri,
Gözü yaşlı anneleri,
Dulları yetimleri.
Evi barkı yıkılıp sokakta kalanları,
Bilemezler çünkü çok küçük onlar.

Çocuklarımız,
Yerli malı haftasını kutlarken,
Biz herşeyin yabancısını isteriz,
Yerli mi avrupalı mı?
Sorup araştırırız,
Oturduğumuz kent,