Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Dilersen sözlerimi kaldırıp atar,
Dilersen kulağına küpe yaparsın.
Verdiğin sözü yerine getir ki,
Herkes sana güvensin.
Kaçabildiğince kaç haramlardan,
Çünkü onlar Allah'ın koyduğu sınırlardır.

Sokakta dolaşırken, bir mecnuna rastladım,
Kimim kimsen yok dedi, içini döktü bana.
Şu an karnım tok dedi, ben biraz rahatladım,
İnanmazsan Allaha sorarsın, dedi bana.

Dedim kimsin sen ya hu, söyle ne arıyorsun,

Ne de güzel demişler,
Armut dibine düşer.
Oğlan dayıya,
Kız halaya çeker.
Kalıtım soya çekim,
Adı her neyse,

Karanlığın zıddı, ışıktır gülüm,
Hayatın zıddı, ölümdür ölüm.
Senin bu yaptığın, işkence zulüm,
Çık gel artık, seni bekleyenler var.

Üç günlük dünyada, küsmeye gelmez,

Zamana kıydım,
Üşenmedim saydım.
Bizim evde tam dokuz kapı var
Her kapıda bir kilit bir de anahtar.
Hırsız kafaya koymuşsa o eve girmeyi
Kapı kilit anahtar

Sandığı sırtında, dolaşır durur,
Yağmurun altında ıslanır kurur.
Çalışır çabalar, yolunu bulur,
Direnmek zorunda, boyacı çocuk.

Elleri çatlamış, burnu morarmış,

Bu gece güzel gece,
Mü'minlere özel gece,
Bu gecede açar gonca güller,
Bu gecede cuşa gelir gönüller,
Bu gece yeryüzü nurla dolar,
Bu gece yüzler güler,

Ne yaptımsa hepsini, yaptım şu ellerimle.
Başkasıyla davam yok, benim derdim kendimle,
Şahsıma hakareti, anlamaya hazırım,
Kimse alay etmesin, kitabımla dinimle.

Bir de dil uzatmasın, dinime imanıma,

Nice yıllar geçti, sen gelmiyorsun,
Nasıl da özledik, hiç bilmiyorsun.
Gelmek için daha, ne bekliyorsun,
Bekletme gel artık, şerefli nesil.

Milli ruh kalmadı, tükendi bizde,

Balkanlar’da, şehit düşünce dedem,
İki çocuğuyla, kalmış babannem.
Yokluk, çaresizlik, nasıl söylesem,
Hepsine direnmiş, benim babannem.

Arpayı bulunca, bayram edermiş,