Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Dışarıda hava ayaz,
Çok sıcak olacak bu yaz.
Ey kalemim, artık ne yazarsan yaz.
Kışı, baharı, yaz'ı yaz.
Çok yorma kendini soluklan biraz,
Dünü, bugünü, yarını yaz,

Sevgi dediğin,
Mermer gibi sağlam,
Pamuk gibi, yumuşak olmalı,
Aldığı darbelerden, etkilenmemeli.
Herkesi, herşeyi kuşatıp kavramalı.
Saman alevi gibi, yanıp geçmemeli,

nem kapar havadan sudan,
yağmurdan kardan.
daha birçok şeyden,
tüm insanlardan.
ailesinden çocuğundan,
eşinden kardeşinden,

Ey yüreği elinde,
Eli belinde olan kişi,
Gerçeği arıyor,
Herkese soruyormuşsun
Doğru mu bu?
Biliyor musun, gerçek tektir.

Siz, hiç karanlıkta,
Aynaya baktınız mı?
Bakmadıysanız hemen bakın,
Ne görüyorsunuz?
Tabiki hiçbirşey,
Koskoca bir hiç,

Siz, aramızda olsaydınız ey Nebi,
Daralıp bunaldığımızda, size koşar,
Sizinle, paylaşırdık dertlerimizi,
Sizin nurunuzla, aydınlanırdı dünyamız.

Siz, aramızda olsaydınız ey Nebi,

Akbabalar kartallar,
Çok yüksekten uçarlar.
Nerede bir leş buldular,
Gidip oraya konarlar.

Hepsi ete doyarlar,

Dünya dedikleri, bir koca çınar,
Çınarın dibinde, bir kandil yanar.
Kandilin şavkına, pervane konar,
Sırrını çözene, helal hoş olsun.

Dünya dedikleri, karanlık kuyu,

Ebucehil'i görüyorum
Ateşin içinde debeleniyor
Salyalar akıyor ağzından
Firavun, Nemrut da orada
Yanıp kömür olmuşlar
Şu işe bakın hele

gözlerin yatağından fırlamış sanki,
sende bir tuhaflık mı var,
yoksa bana mı öyle geliyor?
sakın bir şeyim yok deme bana.
kimbilir belki de vicdanındır,
seni böyle huzursuz eden,