Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Yetmedimi yıllardır,
Yerimizde saydığımız?
Yetmedi mi kendimizi,
Yetersiz gördüğümüz?
Söyleyin, neyimiz eksik bizim elden?
Çok mu geri kalmışız ecnebilerden?

Bebeğini atar çöpe,
Vedalaşır öpe öpe.
Kulaklara olsun küpe,
Bebek çöpe atılır mı?

Bebekler de can taşıyor,

Söz ağızdan çıkar,
Merminin, namludan çıktığı gibi.
Ne ağızdan çıkan söz,
Tekrar geri girebilir,
Ne de namludan çıkan mermi.
İnsan söylediği sözün,

Sebeb-i vücudun onlar senin,
Olmazsa olmazların.
Veli-i nimetin.
Onlar olmasaydı, sen de olmazdın!

Evdeki eşyalarla, karıştırıp onları,

Kirleterek dünyayı hayatı karartmayın,
Çevreciler koşarken, bir kenarda yatmayın.

Çocukları düşünün, bari onlar yaşasın,
Sağlıksız ortamlarda kalıp hastalanmasın.

Bir lokma ekmek için, Almanya'lara gittik,
Harabına çalıştık, bazen sokakta yattık.
Elin memleketinde, ömrümüzü tükettik,
Ekmeği bol bulunca, kaldırıp çöpe attık.

Teknoloji çağında, yoksulluk olmaz dedik,

Rabbena hep bana, derse insanlar,
Açlıktan ölmez mi hiç garibanlar.
Komşun aç iken, tok yatıyorsan,
Bir gün sana hesabını sorarlar.

Neme lazım demek, yakışmaz sana,

Görme engelli bir genç,
Baktın,
hızla koşuyor uçuruma doğru.
Hiç sesini çıkarmadan,
Onu izleyecek misin?
Neme lazım, adam sende mi diyeceksin,

Gençlik çağı, çabuk geçer bilirsin,
Sen belli bir yaşa, gel de göreyim.
Horlanır, dışlanır, terkedilirsin,
Yazılan yazıyı sil de göreyim.

Akıllıyım diye, kendini övme,

Aynı geminin yolcularıyız,
Birlikte yolculuk yapacağız.
Gökyüzünü, ay'ı, yıldızları,
Birlikte seyredeceğiz.
Güneşin doğuşunu, batışını,
Dalgaların gelişini, gidişini,