Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Topraklar ısınır, çiçekler açar,
Ağaçlar canlanır, mevsim ilkbahar.
İnsanlar şehirden, kırlara koşar,
İlkbahara, doyulur mu a canlar?

Sıcaklar bastırır, aranır ayaz,

Hesabı sorulacak, hayatın her nefisten,
Sorumludur insanlar, aldığı her nefesten.
Bir gün o kuş uçacak, göğüs denen kafesten,
Sen kendin kazıyorsun, düşeceğin kuyunu.

Kameralar çekiyor, en olmadık yerlerde,

Yatağı sırtında, yaşlı bir adam,
Beli bükülmüş, zor yürüyordu.
Sordum, emmi nereye böyle?
Yardımım dokunur, belki söyle.
Biraz düşündü, başını eğdi,
Belli ki aklına gelmemişti.

İlkbahara benzer,
Çocukluğumuz, delikanlılık çağımız.
Kabımıza sığmaz, yerimizde duramayız,
Kavak yelleri eser başımızda,
Hayat dolu, ışıl ışıldır gözlerimiz.
Dünyayı tozpembe görür,

Bir damla kan düştü toprağa,
Kıpkırmızı ve sıcacık.
Daha önce hiç görmediği,.
Bir ilk yaşıyordu insanoğlu,
Kargalar çığlık attı korkusundan
Güneş, yüzünü kapattı utancından

Irak'ta şehirler, yanmış yıkılmış,
Cadde ve sokaklar, tar-u mar şimdi.
Yanan binaların, enkazı kalmış,
Bağdat sokakları, perişan şimdi.

Gökyüzü toz duman, inliyor yastan,

Bilmeyen nereden bilsin,
Bilenin bildiğini.
Bilen bilir,
Bilmeyenin bilmediğini.
Kim, nasıl, nereden bilsin,
Bilmeyenin bilmediğini.

Bizde herkes, herşeyi,
Maşallah, iyi bilir.
Her konuda uzmandır,
Sorarsan, cevap verir.
Açılırsa çenesi,
Kesilmez artık sesi.

Beni benden alır, yeşil gözlerin,
Sinemi yaralar acı sözlerin
Sahilde duruyor ayak izlerin,
Bir daha yüzünü görecek miyim?

Beynime kazıdım senin yüzünü,

Toprak mısın, taş mısın,
Yolcuya yoldaş mısın?
Her gelen seni sorar,
Göz üstünde kaş mısın?

Ayak mısın baş mısın,