Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Hava yağış,
Çıkmaz bu kış.
Kömür bitti,
Hani bağış?

Adam çıktı,

Büyük lokma ye,
Büyük söz söyleme demişler
Bu nasıl mantık,
Bu nasıl anlayış?
Bana göre yanlış,
Hem de çok yanlış.

Hey gidi günler hey,
Bu ne biçim dünya,
Bu nasıl şey?
Kimi ağa, kimi bey.
Kimi olmuş ağabey.
Sıradan insanlar ölecek,

Bir kez bak, şu sokaklara,
Sokaktaki insanlara.
Kimi beyaz, kimi kara,
Hepsi bizim insanımız.

Kimi çocuk, kimi yaşlı,

Dağ sarsılır haşyetinden,
Karlar erir heybetinden.
Rüzgar eser ülfetinden,
Allah'ım sen ne büyüksün.

Ay tutulur hasretinden,

Çakır dikenler batsa ayaklarımıza,
Çakıl taşları yaksa canımızı.
Uçsuz bucaksız çöller çıksa,
Yolumuzun üzerine.
Kızgın kumlarla boğuşsak günlerce,
Geri adım atmayız.

Ayrılık çok acı, ölümden beter,
Sılanın hasreti, burnumda tüter.
Gayrı dayanamam, bu acı yeter,
Acaba anamı, görecek miyim?

Ayrılık ateşi, yaktı kül etti,

Lafını balla kestim diyor,
Duy da inanma!
Baltayla kesiyor da,
Farkında değil.
Damdan düşer gibi,
Sohbetin ortasına,

Bom bom bom!
Bomba,
Bombardıman.
Komşuda yangın var,
Komşuda duman.
Uçaklar bomba yağdırıyor,

Malumu ilam gibi, olacak amma,
İnsanlar çıkar için, selamlaşıyor.
Sap samana karışmış, herşey muamma,
Akıl kabul etmiyor, mantık şaşıyor.

üstadların ikramı