Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Bildiğini anlat, ketmetme öyle,
Her zaman her yerde doğruyu söyle.
Tepene binerler, susarsan böyle,
Dikkat et sözüne, kırıcı olma.

Eğip büküp, kırma lafın belini,

Kalbime ektim seni, orada kalacaksın,
Aradığın sevgiyi, yanında bulacaksın.
Dilersen o sevginin, hepsini alacaksın,
Ömür boyu kalbimde, çok mutlu olacaksın.

Kalbime ektim seni, artık solmayacaksın,

Yeri gelir senden olur,
Yeri gelir benden olur.
Belli olmaz kimden olur,
Çok renklidir bukalemun.

Yerde yürür toprak olur,

Sanayide tezgah kurmuş,
Uyanıktır, bizim Durmuş.
Esnafa çay satıyormuş,
Yarı demli, yarı demsiz.

Çay istiyor, kaportacı,

Fani dünya, hiç yüzüme gülmedi,
Yaktı beni, ateş gibi, köz gibi.
Eşim dostum, ne haldeyim bilmedi,
Süzüldüler, ördek gibi, kaz gibi.

Fani dünya, bende güç bırakmadı,

İlk gördüğüm insan, senmişsin meğer,
Sen bir insan değil, meleksin anne.
O tatlı bakışın, dünyaya değer,
Her şeyimi sana, borçluyum anne.

Gülüp oynamayı, senden öğrendim,

Bir kadehten ne çıkar,
Haydi kanka içiver.
Hatırım için al şunu,
Sadece bir kadeh yahu.
Yoksa sen bu kankanı,
Söyle kıracak mısın?

Dost dostunu bırakır mı ortada?
Dosta döner daim yüzümüz bizim.
Dosta yakışmaz kaçmak ilk vartada,
Dost ile yaz olur güzümüz bizim.

Dost dostuna güvenmeli herzaman,

İçimi bir hüzün kaplar, her bayram gelişinde,
Cephedeki askerleri, gurbetteki işçileri düşünürüm.
Başlarını sokacak, barınakları olmadığı için,
Sokaklarda yatıp kalkan, çocukları düşünürüm.

İçime bir gariplik çöker, her bayram gelişinde,

Rabbim, affedicisin, affetmeyi seversin,
Biz günah işledikçe, sen yine affedersin.
Affedeyim sizleri, tevbe edin de dersin,
Tevbeler olsun sana, rabbim bizi affeyle.

Günahsız kul olur mu, bir çok günah işledik,