Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Hep merak etmişimdir Çam köyü,
Kimbilir, nasıl kuşatmıştır,
Oksijen deposu ormanlar!
Her yerde mis gibi çam kokusu,
Çok mutlu olmalı köyde yaşayanlar,
Hep böyle düşünür, böyle derdim.

O günahkar biriydi, yazın mezar taşıma,
Şu kısacık ömrümde, neler geldi başıma.
Belki rabbim affeder, bakar da göz yaşıma,
Hayır ve şer Ondandır, başım gözüm üstüne.

Ben ölünce arkamdan, ağlamasın hiç kimse,

Hani, karanlık bir gecede,
Gök gürler, şimşek çakar, yıldırımlar düşer,
Her yer aydınlanır, gündüz gibi olur ya,
Sonra, bir anda karanlık çöker,
Göz gözü görmez olur,
Yürüyenler, önlerini göremez ya,

Rüzgara sorun,
O söyler size kim olduğumu.
İsterseniz aya, yıldızlara,
Güneşe sorun.
Taşlara ağaçlara kuşlara da.
İnsanlara sormayın,

Dur dedim kaleme, yazdığın yeter,
Bu benim görevim, yazarım dedi.
Gün gelir, senin de görevin biter,
Dedi, henüz benim işim bitmedi.

Dedim çok yazarsan, okuyan olmaz,

Güneş son kez dönüp, bakarken arkasına,
Tatlı bir hüzün çöker üstüme,
Garip duygular kaplar benliğimi,
Efkarlanırım.
Bir yanda akşam, öbür yanda sabah.
Gündüz biter, gece başlar,

Dün gece yarısı, bir yıldız kaydı,
Tanımı imkansız, ışıklar yaydı.
Yıldız değil sanki, parlayan aydı,
Benim gördüğümü, sen de gördün mü?

Bulutlar durmadan, savruluyordu,

Amir olsam, memur benden kaçardı,
Hergün biri, bana kapı açardı.
Yağdanlıklar kanatlanıp uçardı,
Bir de bana, iş bilmez o demişler.

Memur olsam, işler sarpa sarardı,

Ne günler görüp geçirdik,
Kimseye eyvallah etmedik,
Kendi yağımızla kavrulduk,
Kula kul olmadık asla biz oğul.

Sular akmaz,

Herkesin elinde cep telefonu,
Çatılarda birer baz istasyonu.
Nereye varacak bu işin sonu?
Radyasyon dünyayı vuracak bir gün.

Genç kız telefonla çalım satacak,