Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Elin, kolun, ayağın,
Hepsi birer emanet.
İşittiğin kulağın,
Bil ki sana emanet.

Kipriğin, gözün, kaşın,

Herkesin gözünde kocaman adam,
Anne babaya göre küçük afacan.
Anasının kuzusu
Babasının koçu
Gençlerin kanka'sı
Kocaman adam olmuş

Oku diye emreder, Kur'an sana ey insan,
Göster bana bir tane, hani var mı okuyan?
Bugün yarın derken bak, geçip gidiyor zaman.
Arkasından gitmezsen, ne yapsın sana Kur'an?

Yetmez mi uyuduğun, sabah oldu bak uyan,

Öyle özledim, öyle özledim ki,
Dilim dönmez, aklım ermez,
Sözlüklerdeki kelimeler,
Yetmez anlatmaya.
İstesem de anlatamam.
Öyle özledim, öyle özledim ki,

Soğuk demez, sıcak demez dolaşır,
Sırtındaki çantasıyla postacı.
Adreslere ulaşmaya çalışır,
Elindeki mektuplarla postacı.

Kah sevinir, kah üzülür insanlar,

Seninle ben, aynı ağacın dallarıyız,
Ayrı gibi görünsek de,
Aynı kökte birleşiriz.
Seninle ben, aynı nehrin kollarıyız,
Ayrı mecralarda aksak da,
Bir yerde birleşiriz.

Atmam gerekirken,
Atmadığım adımların,
Atmamam gerekirken, attığım adımların,
Benden hesabı sorulur bir gün.

Söylemem gerekirken,

Isınmaksa eğer,
Senin niyetin.
Ateş varken küle,
İtibar etme.

Su içmekse eğer,

Yat ha yat,
Bu mu hayat?
Ye iç,
Düşünme hiç.

Al ayna,

Sözü olan söylesin,
Lafı olan, hiç konuşmasın.
Laf, sözün içi boş olanıdır,
Boş lafa, laf-ı güzaf denir...
Laf-ı güzafla geçti yıllar,
Boş sözlerle, yankılandı meydanlar.