Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Ömür gerçek sermaye,
Onu yaşamak gaye.
İsraf etme ömrünü,
Gerisi hep hikaye

Sepet bana, file sana, ağ sana,
Dağcı olup, karlı dağa ağsana.
Kesik bana, kaymak sana, yağ sana,
Cömertlikte, yağmur gibi yağsana.

Yıldız bana, güneş sana, ay sana,

'bi gayfe edelim mi? '
diye başlayan,
o sıcacık sohbetler,
uzadıkça uzar.
dolup boşalır cezveler,
gülüşmeler, kahkahalar,

Dinledin mi ayak seslerini,
Duvarda yürüyen karıncanın,
Kelebeğin nefes alıp verişini,
Martıların fısıltılarını?
Sahile çarpan dalgaların,
Neler söylediğini,

Tarih on yedi Eylül dokuz yüz altmış birdi,
Yüksek Adalet Divanı kararını verdi.
Karar bir an önce uygulanmalı,
Menderes ve arkadaşları idam edilmeliydi.

Ateş düşmüş İmralı'ya, için için yanıyor

Her ayrılık bir vuslattır bilene
Üzülürüz yas tutarız ölene.
Yaşatan da öldüren de Allah'tır
Kah yaşatır kah öldürür kime ne?

Son günlerde asabisin bu da ne

iki kardeş birer kurban sunmuşlar,
yakın olmak için, Allah'a
birisi koç öbürü ekin.
Habil'inki kabul edilmiş,
Kabil'inki ret!
'Allah, ancak sakınanlardan kabul eder'

Kah, ırmak olurum vadilerde,
Kah pınar olurum, yol kenarında.
Bakarsın, tohum olup düşerim, bahçenizin toprağına,
Kimbilir, belki de asılır kalırım, bir gülün yaprağına.
Kah tebessüm olurum, bir bebeğin yanağında,
Kah polen olurum, bir arının ayağında.

Karnın tok, sırtın pek ise,
Boş ver arkadaş.
Başkaları açmış, muhtaçmış,
Sana ne el alemden?
Tuzun kuru ya, sen ona bak!
Düşünme hiç ne olacak,

Gökyüzünde Samanyolu,
İçi dışı yıldız dolu.
Düşünsene insanoğlu,
Bu evrenin sahibi var.

Çeşit çeşit galaksiler,