Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Sokak karanlık,
Dostluklar anlık.
Hani insanlık?
Haller perişan!

Örf adet mafiş,

Defolu mal satana,
Eksik ölçüp tartana,
Miskin miskin yatana,
La diyelim erenler.

Şu maskeli yüzlere,

Ortak koşma gel Allaha,
Çok rağbet et zikrullaha.
Tamah etme ha günaha,
Ahirete hazır mısın?

Kul hakkıyla gitmek günah,

Zaman su gibi akıp, giderken önümüzden,
Bir şeyler götürüyor, belliki ömrümüzden.
Yaptığımız iyilik kalır, geriye bizden,
Veda edip gitmek var, sonunda istemeden.

Gitme zamanı geldi, artık vedalaşalım,

Çok yağmurda, çıkma yola,
Alır seni, sel arkadaş.
Saçlarını, yola yola,
Kalırsın bak, kel arkadaş.

Unut artık, masivayı,

İki kere iki, dört eder derler,
Bazan etmiyor,
Evdeki hesap, çarşıdakini,
Çarşıdaki, evdekini tutmuyor.
Erken doğumlar,
Beklenmeyen misafirler.

Gözü olan görsün,
Kulağı olan duysun.
Yanlış olan birşey yok,
Herşey yerli yerinde.
İnsan ne kadar çırpınsa da,
İpler onun elinde,

İctimaya ictimaya,
Kimi atlı kimi yaya
Mahşerdeki ictimaya
Gidecektir tüm insanlar

İctimaya ictimaya,

Tökezler de, düşer isen ez kaza,
Başkasında, suç arama Murtaza.
Hayatına, çeki düzen vermezsen,
Kurda kuşa, yem olursun Murtaza.

Suçlu olan, çekmeli elbet ceza,

Kendin gibi kula açma elini,
Allah verir Allah alır dilenci,
Yarın ateş yakar senin dilini,
Veren el alandan üstün dilenci.

Baksana tastamam elin ayağın,