Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Yanlış yapıp, bizi kızdırmasınlar,
Zalime eğilmez, serimiz bizim.
Ölüm fermanını, yazdırmasınlar,
Savaşır ölümüz, dirimiz bizim.

Cephede savaşmak, düğündür bize,

Silahsız Filistine, İsrail saldırıyor,
Sivil halkın üstüne, bombalar yağdırıyor.
Filistinde ölen o, bebeklerin suçu ne?
Açıkçası, İsrail belasını arıyor.

Dünya cadı kazanı, fokur fokur kaynıyor,

Ekin biçip harman dövmekten,
Çapa yapıp koyun sağmaktan,
Çorak topraklar gibi çatlamış, nasırlı eller
Ah o, öpülesi eller.
O eller yok mu,
Onlar babamın amcamın dayımın,

İki gözlü bir evde geçti,
Çocukluk yıllarım.
Birisinde ekmek, aş pişer,
Ötekinde, oturulup kalkılırdı.
Üzeri toprak örtülü, duvarları taştandı.
Kışları sıcak, yazları serin olurdu.

Aydının kaleminde,
Birçok reklam filminde,
Çocukların dilinde,
Cinselliğin işi ne?

Hikayede romanda,

Ortada bir ceset,
Biraz kemik, biraz et.
Ruh yok, his yok,
İrade yok.
Yüzüne tükürsen,
İtiraz etmeyecek,

Yılda bir kez et görse, garibanın midesi,
Söyler misiniz bana, yanlış olan neresi?
Kurban barbarlık diyen, asıl barbar kendisi!
Hindiler kesilirken, neden çıkmıyor sesi?

Anlayıp dinlemeden, karşı çıkma kurbana,

Alan memnun, satan memnun diyorsun,
Alıp satmanın da, bir kuralı var.
Faturayı bile, ödemiyorsun,
Hiç kusura bakma, itirazım var.

Alan memnun, satan memnun dediler,

Çocuklar kuru ekmek, baba alkol peşinde,
Zavallı inlemekte, alkolün pençesinde.
Keyfince demlenirken, şehir meyhanesinde,
Hanımı onu bekler, evinin penceresinde.

Çocuklar büyüyünce, babayı evden atar,

Bir iki üç,
Geldi çekiç güç.

Dört beş altı,
Çekiç güç sümen altı.