Zühre Türkeli Şiirleri - Şair Zühre Türkeli

Anneliğin Bedeli: Son Veda Hikayesi 🥀
Bir zamanlar, ellerimle ilmek ilmek dokuduğum sıcak yuva, Şimdi yarısı bomboş, diğer yarısı sessiz bir keder doluydu. Kapı sertçe kapandığında, bir yemin kırıldı, bir dünya devrildi, Geride kalan sadece ben, bir de o küçük, titrek kalpler. Ben, unuttum artık adımı, sadece bir koruyucu, bir anne, Hayatımın tek gayesi: onların geleceğini dikmek.

Boşanmanın soğukluğunu taşıyan ilk gün, donuktu hava. Güneş doğsa da ruhumda hep bir karartı vardı, bir yara. Aynadaki gözlerim, uykusuzluğun ve yalnızlığın izlerini taşırdı, Ama onlar uyanınca, o sahte güçlü maske takılırdı. Gülümsemek, sabah ritüelimdi, en zor dersimdi, Onların küçücük ruhuna gölge düşürmemek yegâne emelimdi.

Her kuruşumu saydım, her nefesimi onlara verdim. Kendi hayallerimden, isteklerimden sessizce feragat ettim. O eski romantik düşler, o özgürlük kokan gençlik yılları, Şimdi okul taksitleri, hasta geceleri, sonsuz telaşlarımdı. Unuttum ne zaman kendime bir elbise aldığımı, bir kahve içtiğimi, Tek baktığım, onların eksiksiz ve mutlu olup olmadığımdı.

Bir ipeksi zar ördüm, kimse görmesin diye,
Kırılgan bir sınır bu, içerideki yara.
Bütün kederlerimi yuttum derine,
Dudaklarımda bir tebessüm, alaycı ve boş.
Sanki kalbimde bir nehir kurumamış,
Sanki bu ruh hiç yorulmamış, dağılmamış.

Aşkın Neşesi
Güneş doğar Erciyes’in ardından sessizce, Yeni bir aşk başlar kalpte ince ince. Gülüşünle aydınlanır her karanlık köşe, Dünya döner durur içimdeki bu neşeyle.

Baharlar gelir gönlüme senin adınla, Hayat bulur her anım bu eşsiz tadınla. Gözlerinde buldum ben en tatlı rüyayı, Seninle sevdim yeniden bütün dünyayı.

Ele ele yürürken umuda doğru biz, Silinmez ruhumdan bıraktığın o iz. Mutluluk şarkısı yankılanır dilimizde, Ebedi bir sevda parlar gözlerimizde.

Aşkı yolcuya sormuşlar; "Hiç bitmeyen bir menzildir" demiş. Mahkuma sormuşlar; "Duvarları yıkan tek hayaldir" demiş. Aşkı yalnıza sormuşlar; "Kalabalıkta duyduğum tek sestir" demiş. Bilgeye sormuşlar; "Sükûtta saklı olan en büyük sırdır" demiş. Şaire sormuşlar; "Mürekkebim bitse de bitmeyecek mısradır" demiş. En son yaralıya sormuşlar; "Canımı yakanın içinde nefes almaktır" demiş.

Tarih: 27 Aralık 2025 Saat: 02:15

Yola çıktım kalbimi yanıma alarak,
Bir adım aşk, bir adım umut.
Arkamda özlemin sessiz izleri,
Önümde adını bilmediğim bir güç.
Rüzgâr sorular sordu geceme,

Bağlı Eller, Dağılan Düşler
Güneşin doğuşuna yasak koyulur mu hiç? Ya da nehrin akışına "dur" denir mi? Sevene "bırak" demek, bir uçurum kenarında, Rüzgara karşı kanat çırpmayı dilemektir.

Nasıl sökülür ki ruhun ilmek ilmek dokuduğu, Gözlerin ferine sinmiş o tanıdık gölge? "Vazgeç" demek kolaydır, dilde bir hece, Ama kalpte koca bir yangın, bitmez bir gece.

Avuçlarında tuttuğun sadece bir el değildi, Bir ömrün umudu, bir düşün emanetiydi. Şimdi "bırak" diyorlar, ellerin boş kalsın, Sanki sevda dediğin, bir oyuncak, bir masalmış.

Yüreğimde bir ışık, gözümde parlak bir iz, Hedefim gökyüzü, yollarda hızım deniz. Her engeli aştım, her dönemeçte coştum, Benim adım azim, ruhumda büyük tutku.

Attığım her adımda, iz bıraktım derince, Sırtımda yükler değil, hayallerim binlerce. Düşmek korkutmadı hiç, kalkmayı bildim daima, Hayat bir sahne, ben de parlayan drama.

Yazılmamış bir destan, henüz okunmamış bir söz, Her başarım bir zafer, her gün yeniden bir öz. Alın terimle süslü, bu yükselen kuleler, Gelecek benimle başlar, bende biter tüm dertler.

Sessizce çekilen bir set gibidir içimdeki sabır, Bir kez aşılırsa, geri dönmez o vakur nehir. Her yaranın bir izi, her ahın bir tartısı var, Kırılan her umut, kendi ağır yükünü taşır.

Zamanı geri sarmaya yetmez hiçbir pişmanlık, Adalet, ruhun derininde bekleyen bir karanlık. Verilen her söz bir borçtur, tutulmayan her el bir veda, Yaşatılan acının yankısı, ömre yayılan bir yalnızlık.

Bana acı yaşatırsan bedelini ödersin, Girdiğin o çıkmaz sokakta izini kaybedersin. Ektiğin fırtınanın ortasında kalır da nefesin, Kendi yarattığın sessizliğin içinde tükenirsin.

Her gece aynı perde, simsiyah ve ağır,
Gözlerimde bir yorgunluk, aklımsa uyanık.
Yastık buz kesmiş, ne dost ne de sağır,
Bir sır var odada, bir bilinmez tanık.

Dönüp dururum sessiz, sebepsiz bir telaş,

✋ Bırakılamayan El

Yorulmuş bir el bu, tutmaktan yorgun, Avucunda bir ömür, biraz kırgın. "Bırak artık," diyorum, göğsüm daralıyor, Fakat o el, benim canımdan bir vurgun.

Senin her düşüşün, benim içimde yara, Dışarıyla uyumlu, bana gelince hara. Biliyorum ki ben, senin son sığınağın, Gizlediğin tüm fırtınaların durağın.