Zühre Türkeli Şiirleri - Şair Zühre Türkeli

Firari Uykular
​
Sen öldükten sonra uykularım firari
Göz kapaklarıma astım kederi
Ne bir ses teselli, ne bir nefes çare
Yokluğun düştü içime, pare pare

​Dışarıda camları döven o eski fırtına,
Yine kar serpiyor şehre, ince ve narin.
Hani işten çıktığında, o buz kesmiş akşamda,
Ruhunu ısıtan o gölge bendim, hatırlasın kalbin.
​Adımların hızlanırken rüzgarın uğultusunda,

Bir pencere açılır, sisli ve eski bir an, Zamanın kumaşında örülmüş yorgun bir destan. Hatıralar, ince bir tül gibi süzülür havadan, Her biri ayrı bir koku, her biri başka bir sabahtan.

Sende gizli durur, o kahkahaların sesi, İlkbahar çiçeklerinin getirdiği o neşesi. Avuç içlerinde saklı, çocukluğun telaşı, Yüzünde beliren o masum, o temiz telaşı.

Kimi zaman bir liman, sığınak olur bize, Yitirdiğimiz güzellikleri getirir göze. Kimi zaman da bir hançer, sızlatır kalbi derinden, Yaşanmışlıkların ağırlığı, o güçlü izlerinden.

Giderken kapıyı usulca kapattın ama
İçimde fırtınalar koptu
Duymadın
Yarım kalan bir masal bıraktın ardında
Son sayfasını açamadın
Bakmadın

Ayaklarım zincir mi, yoksa kanat mı takacak?
Ruhum düğümlenmiş, bende iki ihtiyar.
Gitmek bir fısıltı, rüzgârın sesi,
Arkasında bırakmak o sessiz vedayı.
Yeniden doğuşun vaadi, taze nefesi,

Evin her köşesinde hala kokun var, Ama dokunduğum her yer buz gibi soğuk. Yastığında kalan o tek saç teli, Kalbime batıyor, nefesim boğuk. Zaman akmıyor sanki o günden beri, Takvimler yorgun, anılar ise diri.

Özlem dediğin bir kor gibi yanar içimde, Seni arıyorum her yıldızın loş biçiminde. Sesin rüzgarla gelir, dokunur saçlarıma, Gittiğin o yerlerden bir cevap ver çağrıma. Yarım kaldım, eksik kaldım, sensiz kaldım; Ben seni bu dünyadan gökyüzüne uğurladım.

Gülüşün bir resmin içinde asılı kaldı, Gözlerin hâlâ bana öylece bakıyor. Kader seni benden çok erken aldı, Şimdi gözyaşlarım sessizce akıyor. Toprak sarmış olsa da o güzel tenini, Ruhumda taşıyorum her zaman yerini.

Kendini akıllı, beni saf sananlar Kendi yalanında boğulur yananlar. Gürültün çok ama için bomboş Sözde "dev" olup, aslında azalanlar.

Zamanım kıymetli, harcatmam sana Dostluk maskesiyle yanaşma yanıma. Aklın sana kalsın, huzurum bana Bir daha gölgeni düşürme yoluma.

Gölgeler ve Sessizlik
Artık ne sesin ne de izlerin, Bir gölge gibi sildim seni, tüm anılarımdan. Umrumda bile değilsin, yokluğun hafif bir rüzgâr, Zamanla silindi o büyük fırtınalı bahar.

Sana ayrılan yer, şimdi bomboş bir oda, Kilitli kapılar ardında, kalbim yeni bir modda. Ne bir beklentim var, ne de bir pişmanlık izi, Hayatımdan çekip git, al götür tüm o eski bizi.

Ben artık kendi yörüngemde dönen bir yıldızım, Senden uzaklaştıkça, yeniden doğdu hevesim. Sana dair ne varsa, bıraktım dünlere, Git ve kaybol, dönme artık hiç bu yerlere.

Gök kubbe örtülürken derin bir sessizlikle, Zaman süzülür gider, görünmez bir izzetle. Yıldızlar fısıldar eski masalları gökten, Huzur sızar odaya, en saf, en içten kökten.

Dinle bak, bu gece kalbinin sesini, Bırak rüzgar taşısın her bir nefesini. Ne bir gölge, ne keder, sadece biz ve sükûn, Yıldızların altında, vaktidir huzurun.

Ne fırtına dindirir bu vakar dolu hali, Ne gölge gölgeleyebilir kalpteki hayali. Yorgunluklar silinir, biter günün savaşı, Sükûnetle yıkanır gecenin sabır taşı.

Bir nefes gibi usulca başlar, Ruhumun derinliğinde yankılanır. Ne bir nota ne bir söz arar, Sadece var oluşuyla çağlayan bir pınar.

Hüzün ve Neşe
Bazen hüzünlü bir keman sesi olur, Geçmişten gelen tatlı bir sızı. Bazen neşeli bir rüzgar, savurur, Geleceğe dair umutlu bir yazı.