Zühre Türkeli Şiirleri - Şair Zühre Türkeli

Bağlı Eller, Dağılan Düşler
Güneşin doğuşuna yasak koyulur mu hiç? Ya da nehrin akışına "dur" denir mi? Sevene "bırak" demek, bir uçurum kenarında, Rüzgara karşı kanat çırpmayı dilemektir.

Nasıl sökülür ki ruhun ilmek ilmek dokuduğu, Gözlerin ferine sinmiş o tanıdık gölge? "Vazgeç" demek kolaydır, dilde bir hece, Ama kalpte koca bir yangın, bitmez bir gece.

Avuçlarında tuttuğun sadece bir el değildi, Bir ömrün umudu, bir düşün emanetiydi. Şimdi "bırak" diyorlar, ellerin boş kalsın, Sanki sevda dediğin, bir oyuncak, bir masalmış.

Yüreğimde bir ışık, gözümde parlak bir iz, Hedefim gökyüzü, yollarda hızım deniz. Her engeli aştım, her dönemeçte coştum, Benim adım azim, ruhumda büyük tutku.

Attığım her adımda, iz bıraktım derince, Sırtımda yükler değil, hayallerim binlerce. Düşmek korkutmadı hiç, kalkmayı bildim daima, Hayat bir sahne, ben de parlayan drama.

Yazılmamış bir destan, henüz okunmamış bir söz, Her başarım bir zafer, her gün yeniden bir öz. Alın terimle süslü, bu yükselen kuleler, Gelecek benimle başlar, bende biter tüm dertler.

Sessizce çekilen bir set gibidir içimdeki sabır, Bir kez aşılırsa, geri dönmez o vakur nehir. Her yaranın bir izi, her ahın bir tartısı var, Kırılan her umut, kendi ağır yükünü taşır.

Zamanı geri sarmaya yetmez hiçbir pişmanlık, Adalet, ruhun derininde bekleyen bir karanlık. Verilen her söz bir borçtur, tutulmayan her el bir veda, Yaşatılan acının yankısı, ömre yayılan bir yalnızlık.

Bana acı yaşatırsan bedelini ödersin, Girdiğin o çıkmaz sokakta izini kaybedersin. Ektiğin fırtınanın ortasında kalır da nefesin, Kendi yarattığın sessizliğin içinde tükenirsin.

Zamanın eli değdi rüyalarıma
Sıyrıldı her bir yaprak dalından
Yollar ayrıldı, gölgeler uzadı

Her gece aynı perde, simsiyah ve ağır,
Gözlerimde bir yorgunluk, aklımsa uyanık.
Yastık buz kesmiş, ne dost ne de sağır,
Bir sır var odada, bir bilinmez tanık.

Dönüp dururum sessiz, sebepsiz bir telaş,

✋ Bırakılamayan El

Yorulmuş bir el bu, tutmaktan yorgun, Avucunda bir ömür, biraz kırgın. "Bırak artık," diyorum, göğsüm daralıyor, Fakat o el, benim canımdan bir vurgun.

Senin her düşüşün, benim içimde yara, Dışarıyla uyumlu, bana gelince hara. Biliyorum ki ben, senin son sığınağın, Gizlediğin tüm fırtınaların durağın.

Sana giden yolları hep kapalı buldum
Dikenli tellere sarılıp durdum
Ben senin uğruna kendimi yordum
Günün birinde, sen de yorulursun.

Bir Ömürlük Yemin
Geçici bir heves değil, bir ömre sığan, Yüreğimde filizlenip, seninle doğan. Sadakat dediğin o görünmez bağla, Seninle bir bütün olup, zamanı boğan.

Ne hıyanet uğrar bize, ne de bir yalan, Sadece ikimiziz, gerisi hep talan. Ellerim ellerinde, kalbim kalbinde, Sen olacaksın bende sonsuza kalan.

Zühre Türkeli. Nin kaleminden

Bir Yolcunun Hâli
Bir yolcu vardı, ağır adımlarla yürüyen, Sırtında yükü değil, yüreğiydi eriyen. Zannedersin uzun bir tırmanıştı biten, Oysa yokuşlar değil, çevresindeki insandı cidden yoran.

Her selam verişte, ruhundan bir parça gitti, Her yeni beklentide, bir umut daha tüketti. Gürültü değil yoran, fısıltılar, sessiz dertti, Kendi kuyusuna düşen, el uzatanı beklerdi.

Şimdi durdu, nefes alıyor derin bir yerde, Etrafında ne ses var, ne de sahte perde. Anladı ki en büyük sığınak, kendi gönlünde, Ve en zorlu savaş, dışarıdaki izlerdi bedende.

Yüreğime bir kor düştü yanarım
Gece çöker yalnızlığa ağlarım
Her darbede bin parçaya bölünür
Yine de ben umudumu bağlarım

Atlatırım atlatırım, bu acıyı da atlatırım