Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

şimdi hangi son baharın karnında
doğmayı bekliyorsun
bilmiyorum
seni bir yaz günün de
içimde yeni yetme hislerle bekliyorum
şimdi terk etmek diyorsun

bak gülüm,
bu gece kendimden geçtim de geldim.
geldim,evet yine sana geldim.
tahammül sınırlarımı aştım da geldim.
yüzümü yüzümden soydum da geldim.
bak gülüm,

Bebeğim, bu hayat seni yoruyorsa,
yüzlerim de uyuyup,
ellerimde uyana bilir,
sinem de dinlene bilirsin ..

Canım, bu hayat seni boğuyorsa ,

Belki bir çınar ağacı.
Toprakları seven rüzgar.
Ormana fısıldayan ruh .
Bir taşı öpen adam .
Karanlığa sarılan kadın.
Sesini yutan bir avazan.

Ey aklımın aralıksız sevinci
Gözlerime düştüğün an'dan beri
Yüreğimi yerinde koymuyor varlığın.
Ki ben bu durumdan alâ bahtiyârim.

Yüreğim de ki fokurtuya

bak sen varsın diye,sen yoksun diye
gamzelerime beton döküyorum!
bilmediğim bir şaire benzerken, kendimi buluyorum.
ürkmek isterdim biraz, hayatım da biraz korkmak,
bir çayır kuşu olmak,
uçarken havada kendi kanatlarımı yolmak,

Söylesene gül kokusu ,
Herkesemi böylesin ?
Yoksa bir bana mi garezin.

Öyle güzel bakmasan diyorum
Bir gün bu aklımı sevinçten delirteceksin .

Sen şiirin şenlik tarafısın
bu yüzden esasim da olansın.
Bakma sen ,
Diğerlerinin aşkı keder ızdırap tarifine.
Onlar adını okuyup
Yaşamaktan çekinenler.

siz bilmezsiniz o leylanın gözlerini
içinde neler saklıdır ne gizlidir.
leyla gözlerini saysın ki
gökten düşme aldır sarıdır
içinde kurutulmuş bahardır.
öyle durudur öyle yalın dır ki

birazda size susmayı doğru buluyoruz.
neticede cennettiniz,
şimdi biz cennetimizi gözden çıkardık,
gönlümüzüde siz boğdunuz.
siz haklısınız.
renkler bile uyumlu olmak zorunda.