Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

incitilmis bir günün kinasinda
neden pervaneleri ucurmaktan
sesine gizledigin sevinci
anlamaktan
nihayete eren
bir bağlacı kutlamaktan

çocuksun sen;
ala bildiğine güzel
eğlenceli ve neşeli
ay ışında parlayan
karanlığıma iyi gelen.

Kendine iyi bak emi !

Sen sevdiğim her bi şeysin,

Her bir şeyin tamamisin asil da .

bana ne yol,
sana ne yurt kaldı,
ben kayboldum,
sen sürgün yedin,
çok denedim,olmuyor sana küsemiyorum.
çok uğraştım olmuyor sana kırılamıyorum.

Çayı sevmediğimi
kahvenin sokağın dan dahi geçmediğimi fark ettim.
tüm bunları seni sevince fark ettim
sonra gök yüzünün nasıl böyle mavi koktuğunu
toprakların bile renklerinin
başka başka olduğu

fark ettin mi bilmiyorum
adını yazdıklarıma ve söylediklerime benzetmiyorum.
fark ettin mi bilmiyorum
seni içime küstürüyor
dışıma susturuyorum.
sonra gözünün kara

ey yüzüne hasret kaldığım mavi,
o turuncudan düşme bakışlarını,
sonsuza denk,düşecek şekilde
gel! gözlerime devrimler gibi yık.
bilirsin beni,
yıkıntılar arasından bile seçerim

? adsız.
- efendim.
? adsız ateş sönüyor bir şey yap,korkuyorum.
- korkma kalbim seninle hem merak etme hiç ummadığın bir şey olacak.
? ne olacak adsız ne olacak!
- bekle çok güzel şeyler olacak.

mümkünse susmalıyım bu defa.
mümkün olduğun da konuşmalıydın son defa.
seni bile şaşırta bilirim bu susmada.
alem dediğin iki değildir bizde.
başında olmayanın bitişinde işi ne!
elini vermediğin gülün,dikenlerine değme.

Nerede nefes alıyorsan ,orada yaşıyorum .
Asr -ı saadet devrisin bu kabimin. Seviyorum ..

Yüzün de ki kargaşa da yer seçip,
Gözlerin de o buram buram korkunun ,
Karşısına geçip ,izliyorum