Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

yazmaktan utandığım bir devirde durun bu sustuklarım konuşsun.
belki ölünce dirilir ümidiyle durun bu sustuklarım konuşsun
bir şairden ziyade insanlığımı öldürmek istiyorum,
taş atamayan bağırmayan susan
bu keyfine düşkün zulümu görmezden gelen yanımı
bu insanlığımı medeniyetin orta yerinde taşlamak istiyorum.

bizim ciğerimiz ağır hasarlıdır
yar tarafından yara almıştır
iyileşmesi güçtür
toparlanması meçhule söylenmiş şarkıdır.

inatçıdır, kördür!

aramızdaki her yaşı alnımdan öpermisin?
sana bir yaş daha geç kalmaya tahammül gösteremiyorum
bilirsin beni
beni bil artık
ben ki konu sen olunca
sabırda sınıfta kalmış biriyim..

seviyorum seni!
seni seviyorum!
boş ver ekmeği aşı.
seviyorum seni!
boş ver güneşi ayı.
seviyorum seni!

Sevgi, ruhların evidir akide şiresi.
Ve benim duvarlarım
Senin ile boyalı
Ve benim odalarim senin ile döşeli,
Pencerelerimden görünen sensin ,
Anladın mı şimdi!

Ülkene vizesiz giriş yaptım diye mi beni çıkmaz sokaklara savurman
Günaydın demek için uyumak mı gerekir?
Hadi o zaman gözlerin deki uykudan uyandır beni..
Haddim değil ama..
Merak ettim nasılsın..
Bu an..

Bir sigara dumanın da
Buluşup duruyoruz seninle ..

Kim kimi ciğerlerine çekiyor
Şu an da meçhul.

her bir zerremi ellerine pay etmek için
müsait mi yüreğin?
ruhum da ki işlemeli sancıları göğsünde uyutmak için
müsait mi yüreğin?
bir kıyı kenarında
bank denilen o denize karşı susan yerde

Seni anam babam gibi degil
Yurdum yuvam gibi degil
Canım diyorum sana
Canim,yarın gibi
Dün gibi değil
Ruhumun üflendiği vücut gibi

içi dolu bir fırtınadan
nasıl sakince çıka bilirse bir insan
sayende öyle çıktım
bu dünyadan!
bir besteye basa basa!
daha yalın