Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

İçim de aşk var oldukça!
Yaşadığımı var sayıyorum.
Ve sana her baktığım da yaşadığımı anlıyorum.
" Kestane rengi gözlerin
Empirme beyazı ellerin
Lâl olduğum yer suretin

Ve artık
Bir şey deme!
Yaşayan öldü
Ölen dirildi
Zaman geçti
Her gönül kendi lisanında muradına erdi.

Minaresi olduğu halde,camisinden ezan okunan
Bir şehrin en orta mahallesinden yazıyorum sana..
Nasılsın?
Leyla!
Diyorum ki;
Bu teknoloji en iyi hocalara yaradı.

Nereye bakıyorum bilmiyorum
Ama sana baktığım doğru
Yüzün bu dünyanın en sevilesi şeyi
Bunu başta belirteyim
Digerleri de çok umrumuz da degil gerçi.

Gelirsen ,eğer gelirsen.
Yüreğim sevinir ,
Ellerim çığlık atar,
Oda sevinçten ,sevildiğinden.
Gelirsen ,eğer gelirsen.
Yüzüm de yayılır içten bir gülümseme.

Seni düşünerek
Dinlenmeye alıyorum ruhumu.
Bu dingin denizlerin soluğu sensin .


Kaç vakit oldu bilmem

Seni öpsem ;
Durulsa şu içim de ki kavga ve kasırga,
Seni öpsem ,
Dinlense göğsümde bir kuş,
Sevinse hiç yoktan binbir renkli okyanus ,
Seni öpsem diyorum

hangisi daha kötüydü bilmiyorum
geleceğini sanmam mı
yoksa seni beklemeye koyulmam mı.
şu an tüm düşüncelerime hasar veriyorum
bakışlarım senden dolayı hastalıklı
bakan veba kapmış gibi kendini yokluğa atıyor

Fırtınalar görüyorum gözlerinde
Diplerinde evler uyur mışıl mışıl
Bir çocuk sende seviyor annesi
Her şehir sana uyanıyor hiç bıkmadan
Ellerinin arasında diyorum,
Insan ne de güzel yaşlanir.

bir söz işittim raziye beni can evimden vuran senmişsin.
elinin uzandığı yerlere ayrılığı sen getirmişsin.
elindeymiş de sen itelemişsin.
şimdi sesinden harf harf sökülürken ben,
kendini iyi hissediyormusun? hisset ama iyi olmayı hak ediyorsun.
görünce gözlerim inanmadı bi daha baktım bi daha baktım;