Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Kuruyan bir nehir
Sönen bir ışık
Ve bir şehrin son günü
Gece aydınlık
Horozlar inadına ,güneşi çağırma da .
Piyanistin parmakları

gidiyorsun ha
öyle gerçek öyle dosdoğru gidiyorsun
gündüzlerimi toplayıp,
gecelerimden yıldızlarımı bir bir sökerek gidiyorsun ha.
güneşime perde çekerek
bulutlarımı dağıtarak

yankısı kalmadı içimin, yorgunum.
başımı kaldırdığım anda
canıma okuyor varlığın
eskiden, nede güzeldin;
yoktun.
ve ben uzaklarında alemi seyrediyor

Öyle güzel gülmesen diyorum sana
Sonra beni burada,
Sonra seni orada zapt edecek bir şey,
bir neden, bir güç kalmiyor yapma !
Sen öyle guzel gülünce her iklime bulaşıyor ağzım
Kah gülüyorum

Sen!
Benden!
mukaddes yalnizligimi çaldin
Allah hakkı için
Kısasa kısas isterim
Yüź undeki yalnizligina talibim

selamlarım suskun yanı
özlendin
ben seni özlemekle bilendim
yetinemeyen aklımla bekledim
bakma bana sen,
cahil kaldım sa cümlelerde

şekerli çayla
şekersiz çayın
arasındaki farkın farkına bakmamayı öğreneli
uzun zaman oldu
ama zaman da durdu
hemde bir acının en geçmez tarafın iken

tüm içtenliğimle
kalbinin için de kalbimi kırmak istiyorum.
ilk önce ben kendimi parçalıyorum
ağır hasar landım sana gelirken
kalbinde ki tüm yerleşkeleri bana aç.
gözlerindeki tımarhanelere ben talibim.

Bogulmuşluk hissime karşı
Seni reçeteme yazan ilahi kaleme
teşekkür etmeden geçmem bu dünyadan
Bu Ayıp olur eksik kalırım yüzüne bakamaz olurum yarının mahşerinden.

Daralmışlik hissime karşı

Bal köpüğüm
Iğne deliğim
İyice deliliğim
Şerbetisin şu dünyanın ağzına.
Kağıttan terazim
Incili fistanim