Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

-sende ölüsüne gül (fatiha) tasiyanlardansın.
-bu iyi bir şey değil mi?
-Iyi de daha iyisi var?
-nasıl?
- ne kadar seviyorsun sevdiğini?
-o benim yarım gibiydi arkadaşım anam babam dostum sırdaşım gibi sevdim,sonucta Allahin bağladığı bir bağ di o, bunu sende bilirsin Bunu.

Ne tuhaf
Insan sevinince, hani çok sevince .
Hanı normalin dışına çıkınca biraz.
Gözleri terliyor istemeden
Ruhu bedenini ürpertiyor.
Sol yani ağrıyor

kitabı raf arkasına düşmüş bir şair gibi.
hikayemiz rafın arkasına düşmüş bir hikaye ikindisi şimdi..
tozdan okunmuyor harflerimiz.
diye başlar ve biter bir dize tıkırtısı.
bir kalp atışı on verişi.
zarar üstüne kurulu bir aşk bestesi,

gül yaprağına karanfil dür..
hasretle pişir
özlemle soğut
sol üst cebinin içinde tut
seni ciğerlerimden geçireceğim.
ve gözlerinin önünde,

Yüzüne öyle uzun uzun
Bakmak için
Bin sebep
Bir bahane aramıyorum esta pisi.
Hem kim vurduya gitmedi ki aklım ,
Yalnızca gözlerini sevdi biraz

- beni ne kadar seviyorsun mecnun?
+ şu kadar Leyla.
- o şu kadar ne kadar onu soruyorum sana mecnun.
+ Leyla gözlerini kapat.
- kapattım.
+ ne görüyorsun şu anda.

coğrafi konumuna göre
yüzüne demir yolu döşenemiyor sevgilim
beni de uçak tutuyor
hava tutuyor
toprak deniz tutuyor
beni en çok yaptığın hamle yoruyor

bir soru hiç yere sorulmaz ki
susmak evet demektir literatür denen deryada
olsun.
gönül denen yere düşmüşsün bir kere
sevileceksin öylesine.
ve sen,gözlerimdeki en güzel mesele

gidilecek bir yer var!
gurbetliyim ben.
sen al sen dağıt zamanı ve her şeyi.
istemem gurbetliyim ben!
geçtim senden, geçtim anamdan.
hiç olmamıştım zaten bu dünyadan.

aklımda unutulmuş bir kelime gibi kıvranıyorsun ya
ben daha böyle güzel huzursuz olmamıştım
bu dünyada.
kınıma uyuttuğum her sözü
karşında zapt edemiyorum ya
her gece beni kendimden atıyorsun