Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

adını sormadım kederi adını unutturuyordu,
ama zümrüt gibi yemyeşil gözleri vardı.
daha on yaşında yaşından büyük kederini taşımakta zorlanıyordu.
vatanım diyordu hiç konuşmadan hiç susmadan.
bir acı en fazla susarak böyle haykırılırdı.
sonra bir an cesaretimi ön cebime koydum adını sordum;

dokunmayın,
ilişmeyin,
kendinize gidin,
ben kendim de değilim.
aklımın telleri yansa,
kalbimin ritimleri bir birini kovalasa,

hazreti Musa nın elinden asasını ödünç alsan!
Akdenizi ikiye yarsan!
hint okyanusunu bir bardağa doldursan!
gelmem gözüm,
gelmem ardından.
bebeğim bu arada Tanrıya dua et!

Ben aslında seni sevmiyordum
Buna biraz da hayret ederek
Yüzüne bakıp durup
Beynimi işgal etmeye çalışan
Ve bundan bikmak nedir bilmeyen
Dünya tımarhanesini susturuyordum .

hiç kimse geç kalmayacak;
sana benim kadar!
sen bir gün gittiğin yerlerden o uzaklardan,
binbir zahmetle geleceksin,
yanıma en soluma,
ve ben sevgili!

Benim kendime merhametim olmaz virgül nokta
diğerleri gibi merhamet etmem kendime.
mutlu olamam mesela,
keyif süremem başka bir yüreğe..
parklarda salıngaçlara binmem
kaydıraktan kaymam

- benimle evlenir misin dedim.
- ee o sana ne dedi peki.
- güldü şakamı bu dedi,
- ya sonra.
- çok ciddiyim dedim,olmaz dedi..
- sen ne yaptın.

özgürlük diye bir yalanın
gösteri yüzüydü kuşlar,
ilkin inandığım olduydu bir ara,
daha yüreğim süt kokuyordu,
sonra adım atmaya başladım,
görmeyi öğrendim,bakmayı keşfettim.

Saat gecenin ikiyi kırksekiz geçişin de ,
Çoğunun dünyasına çekildiği bu 'an da ,
Bunca kelimeyi döküyorum
Içimden sana .
Bunca kelime dediğime de bakma ,
Hepsini toplasam şimdi;

sevgilim
burası dünya
çekmiyor bir sigara iki yürek arasında
sen istediğin kadar inan bütün kadavralara
ben toprakta çürüyen cesetlere çiçek ekeceğim
yandığın yerlere köz serperken güleceğim.