Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

gecenin en beterinden düş bana
üzülürmüyüm diye düşünmeden,
lacivertin en koyusundan bir sevdayı al avuçlarına,
üzüldüğüm yanlarımızda,
mevsimlerden renklerini toplayarak,
siyahları terk ederek

Yüzünü bildiğim halde;
Her 'an bakasım tutuyor sana .
Özlem bir şeyin eksikliğini hissetmektir
Bu özlemek değil !!
Kendimden fazla hissediyorum seni
Bu özlemek gibi absürd bir hikaye değil.

benim rahmet olsun nenem
okuma yazma bilmezdi.
üç beş sureden de başka bilmezdi.
onuda dağlarda saklana gizlene öğrenmişler.
gel de bunu unut şimdi.
neden derdik

içim
kahırdan çürümeye yüz tutmuş,
postumun yüzüne,
zorla bir gülümseme yükledim.
ve aşk bitti..
dedi.

bunlar şiir değil hatırla!
hatırla sen öğretmiştin bana,
şiirin ne olmadığını,ve ellerinin yokluğunu.
nasıl ağaçların başında nasıl kalındığını,
duvarlada düşmeden gezmeyi,
bulutları bir şeylere benzetmeyi

çocuk kalbi
incedir
az biraz haşin davransan kırılı verir
çocuk kalbi
zariftir
olduğu gibidir

renkli kanatlar la büyüledin aşk beni
bilmiyordum ki
aşk
gözlerin kadar geceydi
içtiğim halde sarhoş olmuyorsam aşk ta
söyle

dumanı üstünde açılmamış yaralar bırakıyorum sana,
aç avuçlarını kıy dualara..
bir tesbih te Aşkı okuya bilirsin..
Sen yeter ki meylet.
''biliyorum ''.
anlaşmadık üçümüz

bu gün gözlerin kadar dalgın
dünya kadar umursamazım
bir sen kadar benim.
nede olsa avuçlarında yüzüm
dizinde başım
boynuna habersizce konan bir busem yok.

sonra seni sevdim işte
hiç bilmedim
hiç bilmeden
hiç almadan sevdim seni
daha doğrusu seni severken buldum kendimi
ne zaman olmuş tu