Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

ne oldu da uçsuz denizlerin
çöllerde susuzluktan öldü.
ve rüzgarını hangi uykunda çaldırdın?
bu içim deki hiç bitmeyecek biliyorsun.
benden korkma!
benden ürkme!

beni inkar et!
beni sorgula,
beni tavaf'a başlamadan taşla.
içinden at beni,
yoksa kahrolacak sın sen!

Rabbim seninle konuşmam gerek,
içim dağılıyor kaldıramıyorum.
Rabbim elimden tut iplerimi sen kavra,
dünya bana dar,bana git gide uzak,
sözlerimi isyandan sayma bu özlemin verdiği çekilesi bir vuslat.
gelişim senden gidişim sana olunca.

beni katıksız sev
yokluğunla yoğur
ellerinle hoyratlaştır
bıkmaz bir sevginin kapısını araladım gözlerinde
sevdim seni her nefesimde
başkalarının sözleriyle eğilmedim kalbine

sevgili sevdiğim içimdeki heyecan kuşlarını
vurdun ya tek hamlen le
görsem de bir görmesem de
sır otum on parmagımdan bir tanesini kestin ya bir hamlen le,
gelsen de bir gelmesen de.
gelmesen de ikram edersin huzuru sinemize.

Sana şiir diyenin
ki gözüde kördür
Yemin billah
Sen iki dünya özümde
Aşk tan başka bir şey değilsin

bebeğim şemsiyemin uçlarını kırdım,
adını sormayı bıraktım,sana yeni adlar taktım takıştırdım,
şimdi daha çok parlıyorsun
kargalar üşüşmesin diyede,sinemdeki tarlaya hayalinden korkuluk yaptım.
artık yokluğun kadar, güneşte ıslana biliyorum.
yokluğunda rüzgarın yüzüme vurmasını hissediyorum,

şimdi gece gündüze denk düştü
ve ben seni,yenileyerek özledim
yeni baştan ilk baştan özledim.
bu sancılı kavurtu biter mi?
söyle ey yüzünde ayı öldüren müsemma
tekrar edeyim seni yeni baştan.

asla dediğin insanlar vardır..
ve asla unutturmazlar kendilerini,
çünkü izlerini bıçakla değil,
acıyla açarlar..
bıçağın izi iyileşme gösterse de,
acını izi her an daha da derinlere iner..

sen öyle içten,
sen öyle içimden,
vurgun yemiş, vurgun yedirmiş bir hendeke,
söyle bundan sonra hangi an aklar bizi.
hangi yön çevirir bizi bir birimize.
şimdi sustuk değilmi ikimizde.