Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Günaydınla başladığım günüme. İyi geceler dilediğim geceme. Soframda şükrettiğim nimete. Musluğundan kana, kana su içtiğim çeşmeme. Sordum mutluluğu seni söylediler.. Dalında açan yeşil yaprağa Su değmemiş kurak kuru toprağa Çiçeklerden bal toplayan arıya Sordum aşkı seni söylediler.. Masmavi denizimin martısına Sonbaharın kışa dönüş vaktine.. Koyunların süt kokan kuzusuna Açılmamış gülümün goncasına.. Sordum huzuru seni gösterdiler.. Gelin olmuş yağan karım yağar Dala yaprağa.. Tırpan değmemiş çayır çimen otlara Gözlerine tente olmuş karakaşlara Sordum şefkati seni gösterdiler.. Geçmişi karartıp doğup gelen Şimdiki günüme Sıcaklığın aşktan Işıltın mutluluktan Umudu aydınlıktan Verdin geldin gönlüme Hüzünlere perde çektin Sevda koydun coşan deli ömrüme..

İçimi acıtan katlanılış erittikçe inceltiyor umudu… Tükeniş başlıyor direniş yorgun, bitik, suskun artık… Artık öğretecek bir şey bırakmıyor hayat Öğreneceğim sancılar zaten volkan bağrımda… Azımsanmayacak kadar dert, sitem özlem tükettim Yol tükettim iz tükettim sen tükettim seninle ben tükettim Ölümü, azraili düşledim ateş ortası buzlu odalarda Odak noktası kuramadığım bağlaçlar birleştiremedim Tükendim ama hala nefes almaktayım… Ölmedim… Yılları çızdim hayat çizgimde silinmez izi derinde… Görünmez görünse sessiz duyulmaz duyulsa nefessiz boğulmaz… Bir ben tükettim bir sen tükettin nokta koydun sen ben bitirdim… 10/01/2012

Güdemedim rüyalara kar beyaz kuzuları Sessizlik yine kapsıyor gecelerin uğultusunu Unutmak yetişmiyor verimsiz toprağım Hüzün perdeleri kısacık kaldı kocaman pencereme Çekmeye çalıştıkta geriye gidiyor Tıpkı adımlarımın sana koşmak arzusunda olup Geri geri gitmesi gibi… Doğadan almış demini içimdeki hüzün çeşmesi Suyu çekilecek diye ödüm kopuyor Damarlarımdaki sen kokan kanı kalbime akıtmak istedikçe Kuruyacak diye ürkek davranışlar sergiliyorum Hep ama hep bu yüzden sitemim kendime Neden bu ödlek korkak ürkek bakışımdaki sevgi yansıması Canlanır her bahar güzden solan yaprağım Demlenir gibiyim nisan yağmurunda Ilık ve ıslatan nağmeleriyle ruhuma damladıkça İşleyişi nakış gibidir miras kalırcasına yarınlara Örneği yok anlatısı çok karmaşası yok aslında Ama çözemeyen benim galiba kalbimde yaşattığımı Gözümden yansıtamıyorum yeterince Tarif etmeye çalıştıkça yeni yeni baharatlar gereksinimi duyuyor Sevgide sevgiyle yapılan yemek gibidir Sevgiyi de baharatlamasan ne tadı olur ne içini yakan acısı Benim içimin bu kadar çok yanışı bu yüzden Eksik değil sevgiye isot, u fazla katmışım İşte bu yüzden ne benden kopup ayrılabiliyorsun Ne de vazgeçmek için çaba sarf edebiliyorsun…

Aşk içimde yükselen mutluluk Umut rüya sandığım Koşmak sevgiyi haykıra, haykıra Sana sesimi duyurmakmış Gözyaşlarım bağrımın susuzluğunun sebebiymiş Duydun mu artık sesimi. Hissettin mi nefesimdeki özlemimi. Bunca yıl nasıl yakmayı başaramamış Belki biraz kendine kızgın Beklide boynu büküktür sana Ama tek bir gerçeğe inanarak yol almış Düşlediklerinin düşünde Gözlerinin hayalinde büyüttü seni İşte ömrümün meyvesi Kalbimin tamir hanesi Belki kırdın parçaladın Ama yine birleştiren sen oldun Hiç kırılmamış gibi gönlümün tamirhanesi Tamir hanemin tek tamircisisin Seni çok seviyorum… Elleri sevgi merhemi kokulu yârim Bendeki beden deki diğer yarım…

Rıhtımlar yalnız gamlı hüzünlü hasretlere sitemkâr Bekleyenlerin adımlarında saklıdır gizemi özlemi her bir satırda Beklentilere ekilmiş ayrılık zehri büyümüyor özlemle sulanmadıkça Sevgililer gününde gamlı, yaslı, puslu, tozlu yine yalnızım Ayazda kalmış sanki içimdeki duygular Rıhtımların savurgan dalgalarına ulaşamamaktan korkular Serinliğini belki sevgisizliğe sunar bahar mı kar mı ayazlı yollar Yine yalnız sevgililer gününü kutluyorum partnerim gölgeler mezem ayrılık Cümleler dökülsün ister kalemim yazılsın ayrılığa yoksunluk sitemi Her gece köşe başında gördüğüm gölgendi Ya yasaklı ya tutsaklı hep mahkûm kalıpta sanki beklenilenler Ben sevgililer gününde yine yalnızım gölgeler arkadaşım hep yasaklanmıştır Beklentilerin sonuna nokta koymaktan aciz kalemim korkak bir o kadar ürkmek Ellerimde yalnızlığın boş sayfası yüreğimin akışlarını gözlemekte Damlalarında karalanıp kirlenmeyi bekler gündüz gece Kutluyorum içimde sessizce sevgililer gününde sevgilisizliğimi Parçalıyorum karanlığın aydınlığını örten perdelerini Görmekten korkuyor gözlerim belki de kör olmak ürküntüsü yatıyor bakılan her noktaya Seviyorum deyişleri özlüyor dilim sanki bedenimde gereksiz gibi söylenmedikçe Yine sevgisizliği kutluyorum sevgililerin gününde yine özlemleri yazıyorum pankartlarla seyirlerde…

Gezemem dağı taşı Gözlerim oldu şaşi Bu inatlar bu nazlar Uyuz um gelde kaşi Battım çıkamayırum Attım tutamayirum Öylesi vurdun beni Yara saramayırum Ot bitmesin taşına Hep sararıp solasın Bedduam aşktan yana Gündün güne yanasın Kapıda iğde ağacı Büyürde meyve vermez Dilerim yaradan dan Yüreğin aşkla sevmez Kurban olurdum senin Sözüne laf atışına Ecelim sende olsa Daha çıkmam karşına Yatıp ta uyuyamam Çayım var kurutamam Yürek laf tan anlamaz Seveni alan olmaz Sevdanın dikenleri Deldi bağrımı deldi Umuruma gelmez din Ne yaptımsa olmadı Kalbim tek seni sevdi

Yine duman, duman tütüyorum hasretlerde Acınası bir iç çekişim var ki görmen gerek Sancıların acınası hallerine ağlıyorum Haykırıyorum derman, derman diye Tükenişim devasız umutsuzluğum sevdasız Kapılışım fırtınasız yelkensiz gemi gibi sensizim Acıttığın yüreğim kana yaram gibi metanetsiz Senli yılların ezikliğinden bezginliğinden sevda çıkarır Takınmadan sakınmadan sevmenin vebalini ödemekte Saklamalıydı yüreğim içinden geçenleri Beynim dile vurmamalıydı sevgi cümlelerini Sağır olmalıydı kulağım yabancıdan gelen söze Tutkunsu bir şerbetti seni yudumladığım Arzu halimi beyan edemediğim dostane sevdaydın Senleri ben yaptığım hatıra defterimde Karaladıklarım araladığım perdelerden süzülüp gidendin Zennehar Yılmaz 19.03.2012 08:36:10

Git diyemiyorum gönlüme gelene Haindir kalbim dermansız sevemem Uğruna mal değil canım veremem Lügatsiz cümlelerim tükendi bitti Kırdım dalını gülü bedeninden Kalbimi söküp de alıp gidemem Ayaklarım yürümez artık dermansız Feri sönmüş gözlerimin tükendi bitti Aydınlık ufkumu karartan olur Geceyi özlerim günleri boğdum Hayata ay diye geceden doğdum Rüya göremez rüyalar tükendi bitti Çalındı gecemin tek, tek yıldızı Parıltıların kalmadı en ufak izi Kinayesiz söylemi bulunur sözü Kapıldım gizeme kaybolup tükendi bitti Özümden zerreler süpürüldü Arayışları rüzgârlar götürüp gitti Hayıflanır gönlüm izsiz aşksız kaldı Kalbimde sevgiler hazan olup tükendi bitti Özlemi tatmıyor anlam yok olmuş Dalarken gözlerine kaybolmuyorum Arayışı yok ruhumun çoktan toprak olmuş Ruhuma faydasız aşk duası öldü de kapandı bitti

Vatan birlik olmaktır, sevda ile dolmaktır
al bayraklar üstünde sarılıp da yatmaktır
gülümser vatansever bayrağına baktıkça
yıldız gözlere düşer, al bayrak sallandıkça

sevmez düşman, dimdik ayakta duranı

İlham gelir nağmesiyle Söz olur cümle olur ulaşır varacağı yere Ne gidene dur dersen durabilir Ne geleni yolundan edebilirsin Ne kadar kapıların ardına bent yığ sanda Bir rüzgâr uğultusu olup girer gelmek istediği yere Kalbime taştan duvar ördüm çare gelmez Gelecek olan gelir girer haberim olmaz Ucu yanık mektuplarımı koklar Okşar başucuma gelip Ürpertilerinden korkulardan terlemiş yanağımı Ben yine duymam hissetmem sanıp Yer bulur dünyamda haberim olmadan Yıkar bütün duvarları kilitler kopuk Kalbim ayan kalır gelene dur diyemeyip Gideni geri döndüremediğim gibi işte