Zennehar Yılmaz Şiirleri - Şair Zennehar ...

Yüreğimde gözlediğim özlemim Sözlerimde dillendirdiğim sevgin Gözlerimde düşlerimin izleri Silinmiyor yar olmadan yanımda Sevgi ektim nefret biçtim bağrımda.. Meyvesiz kaldı ağaçlar kapımda Hainlere değer biçilmez bilmedim Yılarlımı hayallerime kefil ettim Umudu sabrı seninle bir tükettim Özlemeyen özlenmezmiş bilmedim. Dağlanmış gözlerim Sevgiyle aşkla Kurumaz gözyaşım ayrılıkla olan savaşla Aşka aşkla karşılık beklenmezmiş bilmedim Beklediğim aşk değildi çok geç öğrendim Şimdi adımlarım dünden kıdemli Bilirim giden dönmez ki artık geri, Sevdalığa tövbe ettim edeli Kaybım değil kazancım oldu benim Duvarları kır aydınlık gelsin ömrüne Aşk sevdası değil dost eli değsin yanan gönlüne Dosttan gelen yüz güldürür Aşktan gelen kalp öldürür görürsün Aldığım kıdemle dimdik yürürüm Gözümden yaş değil gülücükler dökülsün Sen gidene değil giden pişmanlığıyla dövünsün Can canını dinle gönül sende mutlu olursun….

Belki bir gün birleşir ellerimiz
Sakın korkma haykır içinde,
Saklı kalanları…
Gözlerin değerse gözlerime

Dökmekten korkma içine

Canından geçmeye hazır bu beden Sen hala uzak diyarlardasın Gel dedikçe mesafeler çoğalıyor Yüreğim sensizliğin cehennemi Mavisi alınmış gökyüzünün Her yanım kara duman Bir düşte sen kursan Şimdi düşlerde buluşsak Verim vermez susuz toprağım Soluk kaldı dalım yaprağım Uykular küs boş bekler yatağım Yastığım kokunu kaybetti sen kokmuyor Artık martılarda uğramaz limanıma Selamını kondurmuyor dudağıma Kokunu kaybediyor mesafelerde Rüzgârlar koklar seni benim yerime Rüzgâra mı sitem etmeli Yoksa martının geç kalışına mı? Bilinçsizce çoğalıyor Özlem hasret acı ayrılık fayda vermiyor

Geceler yine siyaha büründü Gecelerde haykırışlar uğultulu Duyulmuyor nefes alışlarım Kilitli kapıların sürgüsü Ben yine mahküm sen hakim Yine zindanlarda ağarır saçlarım Gidişler yokuşlar bayırlar yordu Karanlık ömürlerimizi…

Dönmüyor gecelerin kara hüsranları sabahlamıyor yorgun yıldızlarım İçime yağmur gibi akıttığım vasıfsız cümleler sözlerim var Değmiyorum düğüm, düğüm nefes alışlarım boğulur gibiyim Kalmıyor kanattığım yaramda kabuklar tırmalar gibi damlıyor her dem Bocalıyorum yine karartıları üzerime çektikçe Bırakıyorum süzülen yıldızlara hayalleri birer, birer Sallıyorum saçlarımı tel, tel kopup savursun kokumu rüzgârlara Varmak değil varlıkta yokluk aramak boşalırcasına sağanak gibi, boran gibi Periler görürdüm rüyalarımda ellerinde sihirli değnekler olan Değdirmesini istedikçe üzerimdeki sihirleri çeker benden Ağlamaklı uyandığım rüyaları şikâyet ediyorum şimdi kararan gecelere Bağlıyorum güzellikleri yama, yama yeşeren her fidan çimen çiçek ağaçlarına…

Gözlerimde ne nem kaldı nede sitem Belki düne dönerim sanmıştım hayal imiş Acım tazeymiş kanıyormuş hala Unutup adım atarım sandım Ama ne çare ki dizlerimin dermanı yitik kayıp Aptallık beklide saçmalıkmış geriye adım atmak Mahkûmiyetimin kabul ilanını imzaladın Sormasan da halimi Anlayıp dinlemeyişine yoktur sitem gözyaşım Yorgunum be gardaş Kaldıracak ağırlık yok omuzlarımda Çökük yüreğim doğrulmaz eğrilişlerde Yok, olmak kayıp kalmak daha anlamlıymış Mazide bir gonca olmak varmış Bu günde solan bir gül değil Eyvallah diyor atılan ok geri dönmüyor Yayına Saplandığı yeri yakıp kapanmaz yaralar açıyor be gardaş Ne demeli niçin söylenmeli mutluyum cümleleri Jilet kesiği attım geri adımlarıma Nasıl acıtır bilir misin hiç izi kaldı mı sendede gardaş Çok acı veriyor içimi kanatıyor kaybolmuyor yok olmuyor Ne dünüm bu günden razı bu günde de dünden değil Bu fani dünyanın çemberinde dönüp tükenmekteyim be gardaş….

Hüzünler kaşlarımın gülüşüne engel Hüzünler kalbimin atışına engel Hüzünler yarının doğuşuna manidar Boğarcasına boynuma dolanan ah şu hüzün Özlemler çoğaldıkça ağlatan Özlemler mesafelerle uzayan Özlemler gözlerime çizik, çizik iz bırakan Bu denli ruhumu yaşlandıran ah şu özlemler Korkular sardıkça ürpertilerle uyanışlarım Korkular kimsesizliğin feryadı Korkular sevgiden kopup gitmek gibi Kâbus gibi gece üstüme çöken ah şu korkular Vedalar ardına bıraktıklarına bakmadan giden Vedalar her gece koynuma doladığım Vedalar her güne doğan günümü boğan Beni sen yapan içimi yakan ah şu vedalar Umutlar kararsa da dünya ışık tutan Umutlar düştüğüm yerden tutup kaldıran Umutlar ölüme kadar son bulmayan Yıldızlı gece gibi bir yıldız kayar diğeri doğar işte umutlar

Gez görsen de dünyayı Ne garip insanlar var Sevdalı yüreklerde Dertten büyük kahır var Kuzu saldım çayıra Yedi lahanaları Uşağa gönül verdim Kilitler kapıları Esme dalım kırılır Kalbim narin incedir Gözüme yaş konmasın Sözün kötü olmasın İçime şerbet döksen İçim kuru kalmasın Yağmurum ıslak olsun Karda kalksın ayazın Çatıya çaktım çivi Çatı başa vurmasın Sevdalık etmiş idim Yaşım küçük tutmasın

Yarım kaldı yine soluğum tükeniş deyim
Özleyişler tek hazinem sakladığım mahzenin de
Kararan geceler gündüzüme çarşaf olurken
Söyle kader nasıl gülecek bu yüzüm

Özlemek; Ansızın gidişlerin miras bıraktıklarından başka bir şey değil.

Ağlıyor yine gözlerim boşluklara Damlalarında idamlar var mahkûmlar var İçimi acıtan çaresiz çarelerim mi var Kurduğum hayalleri siteme kefen yapıp gömenim var Yıkılır dünya sanki üstüme ben küstüm candan dostuma Ne geldiyse felek verdi başıma Dağıma kar olan sevgiye küstüm Seyirsiz kaldı baktı kaderim sevene gidene yine küstüğüm Bedenim canını sende bulmuştu ya hani oda yalan çıktı Küstüğüm yüreğim sancı içinde gözlerim ağlıyor dağlar biçimde Yürüdüğüm yollar pranga biçimde ayağıma dolanan yola küskünüm Dev oldu karınca engel yoluma sevgiye su dökme çürür dalımda Nerden çıktıysam birden karşına sevdiğim güne aya küskünüm Yemeğim sevdaymış şimdi karnım aç kapılar kapalı çatılar ayaz Yağmurlar değdiği yerleri yakar açılan yaraya merheme küskünüm Duymuyor sesimi yücedir dağlar Akıtır gözlerim denizler çağlar Yoluna döktüğüm güllerim solar Ben benden beni alana küskünüm…