Ben seni sürdüğü sürece
Tam ayrılamıyordum.
Eksiklerin isminin garantisi,
Yalnızlığımı güç zannediyordum.
Sonra sen geldin,
Bir cümleyle ülkede bir şeyler değiştirildi.
Gülüşünle eksiklerim yerli yerine oturduğum sandım,
Kalbim “işte” dedi,
“Tamamlandık.”
Seninle tamamlandığı sandım…
Meğer insan
Bir başkasında tamam olmazmış,
Sadece kendini unuturmuş.
Gittin.
Ve ben o gün
kendimi bulduğumu sandım.
Aynaya baktım,
“Güçlüyüm” dedim,
“Geçer.”
Ama geçmedi.
Sensizlik bir parçacık değildi,
Bir ağırlıktı.
Taşıdıkça çöken,
Unuttukça hatırlatan.
Geceler bana
Senden kalan cümleleri bıraktı,
Sabahlar hepsini susturdu.
İnsan bazen susarak dağılırmış,
Ben dağılırım.
Kalabalıkların içinde
Yalnız olanları biliyordu.
Herkesi güldürdüm,
Kendimden sakındım.
Zaman dediler,
Zaman'ın hiçbir şeyi yoktu.
Sadece acının şekli değiştirildi.
Can yakmayı bıraktı,
İçten içe sızdırmayı mümkün kıldı.
Şimdi biliyorum:
Tam olmak,
Birine ait olmak değilmiş.
Birinin varlığıyla büyümek değil,
Yokluğunda da ayakta kalabilmekmiş.
Ben seni yaşına kadar
Tam yoktum belki,
Ama bendim.
Seninle
Kayboldum sandım.
Gittiğin gün
kendimi bulduğumu sandım…
Oysa şimdi kaybolmuştu,
Ben o gün
Sadece
Eksilmeyi biliyordum.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 00:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!