Zehri Tüm Vücudumda Şiiri - Ali Saye

Bir şubat gecesinden yazıyorum sana,
Soğuk yalnızca havada değil, içimde de.
Pencerenin kenarında bekleyen bir sessizlik var,
Adını bilmediğim ama çok iyi tanıdığım.
Saatler geçiyor,
Ama bazı anlar ilerlemeyi reddediyor,
Çünkü insan bazı duygularda
Olduğu yerde kalıyor.

Sen hangi ayda,
Hangi yılda denk gelirsin bu satırlara bilmiyorum.
Belki her şey yoluna girmişken,
Belki de her şey yeni dağılmışken.
Belki gülümseyerek okursun,
Belki de anlam veremeden kapatırsın.
Zamanın sana ne getireceğini bilmem,
Ama bu an beni sana getiriyor.

Büyük ihtimalle sen bu satırları okurken
Ben bu satırların tozlu toprağında olurum.
Bir hatıranın kenarında,
Yarım kalmış bir cümlenin içinde.
Adım belki silinmiştir zihninden,
Ama bir his kalır bazen,
Nereden geldiğini bilmediğin
O tanıdık boşluk.

Yaşadıklarımızı anlatmak zor,
Çünkü bazı şeyler kelimelerle değil
Suskunluklarla yaşanır.
Bir bakış,
Bir yarım gülüş,
Bir daha asla aynı olmayacağını bilerek
Kurulan hayaller…
Hepsi içimde bir yerde hâlâ nefes alıyor.

Bazen çok şey söylemek istedim,
Ama kelimeler boğazımda düğümlendi.
Bazen sustum,
Çünkü susmak daha az incitiyordu.
En çok da susarak sevdim seni,
Kimse fark etmeden,
Hatta belki sen bile.

Veda ederken son bir söz söylemek istiyorum,
Ama vedalar hiçbir zaman tek ana sığmaz.
Bir vedanın içinde
Binlerce an,
Binlerce ihtimal gömülüdür.
Şunu bilmeni isterim:
Yaşattığın tüm anılar güzeldi.
Acıtanlar da,
Yoranlar da,
Çünkü hepsi beni ben yaptı.

Eğer bir gün durup düşünürsen,
“Acaba?” diye sorarsan kendine,
Bil ki ben o sorunun içinde çoktan vardım.
Ama bazı insanlar cevap olmak için değil,
Soru olarak kalmak için girer hayatımıza.

Ben şimdi gidiyorum,
Şubat gecesi üstüme kapanırken.
Adımlarım sessiz,
Kalbim yorgun ama dürüst.
Sen yoluna devam et,
Zaman seni iyileştirsin.
Ben burada,
Bu satırların içinde
Sessizce eksilmeye razıyım.

Çünkü bazı vedalar
Gitmekle değil,
Hatırlanmayı kabullenmekle tamamlanır.