Yorulduğum Yerde Sen Vardın

Bazı insanlar vardır…
Hayata geç kalmış bir umut gibi girer ömrüne.
Tam herkesin içini kararttığı yerde
bir cümlesiyle ışık olur sana.
Ne yaralarını sorar uzun uzun,
ne de neden sustuğunu…
Sadece yanında durur.
Ve insan o an anlar;
dost dediğin şey
kan bağı değil,
kalbin kendine bir yuva bulmasıymış…
Sen benim en kötü günümde
kapımı çalan tek insandın…
Herkes kalabalık oldu da
bir sen “yalnız değilsin” dedin.
Bazı insanlar konuşur geçer,
sen sustuğunda bile iyi gelirdin bana.
Omzuma bıraktığın bir cümle
bazen dünyayı taşımama yetti.
Ben dağıldığımda
kimse parçalarımı toplamadı,
bir tek sen
“kırılmışsın” diye korkmadan dokundun içime…
Bilirsin,
insan en çok
anlaşıldığı yerde ağlar.
Ben sana anlatırken kendimi
ilk kez yük gibi hissetmedim.
Belki çok şey yaşadık,
belki ayrı yollara savrulacağız bir gün…
Ama bil diye söylüyorum;
şu koca dünyada
“iyi ki tanımışım” dediğim birkaç şey varsa
biri sensin.
Çünkü dostluk dediğin
her gün konuşmak değilmiş meğer…
Kalbin yorulduğunda
aklına gelen ilk insan olmakmış.
Ve olur da bir gün
herkes giderse hayatından,
unutma…
Bir yerde seni
sessizce düşünen bir dostun var.