Yarım Kalan Rüya Şiiri - Aytaç Başkan

Onca zamandan sonra
rüyamda gördüm seni.
Öyle ansızın geldin ki,
yıllardır kapısını kapattığım
bir odanın ışığı yandı sanki içimde.
Adını unutmuş gibi yapmıştım,
sesini duymamış,
gözlerini hatırlamamış,
seni çoktan geçmiş zamanın
bir cümlesine bırakmıştım.
Meğer insan
unutmuyor
Sadece susuyor....
Kalbin en kuytu yerine kaldırıyor
ve bir gece,
hiç beklemediğin bir anda
rüyana bırakıyor.
Sen yine aynıydın rüyamda,
ben yine sana bakarken
söyleyecek binlerce sözü olup
tek kelime edemeyen o bendim.
Gözlerin konuşuyordu,
ben susuyordum.
Aramızda yıllar vardı,
kırgınlıklar,
yarım kalmış cümleler,
söylenememiş “keşke”ler…
Ama rüyalar
zamanı tanımıyor.
Bir anlığına
her şey eskisi gibi oldu.
Sanki hiç gitmemiştin,
sanki ben seni hiç kaybetmemiştim,
sanki hayat
aramıza o kadar uzun bir mesafe koymamıştı.
Uyandığımda
ilk önce seni aradım gözlerimle.
Sonra odanın sessizliği
gerçeği yüzüme vurdu.
Sen yoktun.
Ama yokluğun
vardı.
Yastığımda,
gecenin sessizliğinde,
göğsümün ortasında
ince bir sızı gibi kaldın.
Ve ben o sabah
bir rüyadan değil,
yıllar önce yarım bıraktığım
bir hikâyeden uyandım.
Oysa...
Sen rüyamda bana
hiçbir şey söylemedin.
Belki de gerek yoktu.
Çünkü gözlerin
yıllardır susturduğum
her şeyi söyledi.
Ben de sana
içimden şöyle dedim:
“Keşke biraz daha kalsaydın…”
Keşke rüyalar
uyanmak zorunda olmasaydı.
Keşke sabahlar
insanı sevdiğinden ayırmasaydı.
Keşke yollar
bizi birbirimizden koparmasaydı.
Şimdi yine yoksun.
Yine uzaktasın.
Ama bu kez
sana kızamıyorum.
Çünkü seni ben çağırmadım.
Sen kendin geldin
yıllar sonra
gecenin en sessiz yerinden.
Ve bana
unuttuğumu sandığım bir şeyi hatırlattın:
Kalp,
üstünü örttüğü yarayı
tamamen iyileştiremiyor.
Bir gece,bir rüya yetiyor
eski bir acıyı uyandırmaya.
Sen rüyamda kaldın.
Ben sabaha uyandım.
Sen yine gittin.
Ama bu kez
ardından bakarken
tek bir şey düşündüm:
“Demek ki içimde
sana ayrılmış bir yer
hâlâ kapanmamış…”