Yorgunluğun Ötesi Şiiri - Şair Yazar Ali ...

Bu hayatta
hep yarım kaldım ben.
Bir cümleye ayrılan
yere koyamayan insanlar gibi,
hep ortada bölündüm hayata.

Ne sığınacağım bir evim oldu,
duvarlarına adımı kazıyacağım…
Ne de “uğruna ölürüm” diyeceğim
bir insan.
Sevdim belki,
ama hep eksik sevdim,
ya ben tamam değildim
ya da sevilen yerimde vardı.

Çocukluğum…
O da yarım kaldı.
oyunlarım erken sustu,
masallarım korkuyla bitti.
Bazı çocuklar büyür,
ben küçülerek büyürüm.
Omuzlarıma yaşım değil,
yüküm ağır geldi.

Her şeyde yarım kalır mı deli?
Kalırmış…
Ben kalmıştım.
Bir hayalde,
bir sokakta,
bir duada.
Tam oldum sandığım her yerde
hayat biraz daha eksiltti beni.

Hayat adil değildi,
olmadı,
hiç olmadı.
Gülen yüzü
hep başkasına baktı.
Ben nasibime düşenle yetinmeyi
erken öğrendim.
Ne çileli bir kaderim varmış...
İnsan bazen kendi yazgısına bile
acıyor.

Bittim dedim,
tükendim dedim,
ama kimse duymadı.
Kimse hissetmedi.
Zaten kimse de umursamadı.
Çünkü ben düştüğümü göstermem,
yıkıldığımı hiç…
Gözlerim gülerken
içeriden şehirler yıkıldı.

Geceleri herkes uyurken
ben elimden topladım yerden.
Kırık cebime sakladıkları
sabahın tarihine baktım.
“İyiyim” dedim,
en büyük yalanımı
en çok kendime söyledim.

Hayatın cehenneminde yürüdüm,
parçaların parçalarına değdi.
Kimi zaman gözyaşlarımla yıkandım,
kimi zaman sokaklar yorganım oldu.
Evsiz kaldığım belki,
ama onurumu yere serdim.
Aç kaldım,
ama kalbimi ucuzlatmadım.

Ben dimdik durmayı
acıdan öğrendim.
Gülmeyi kaybettim belki,
ama eğilmeyi asla.
Yoruldum…
Çok yoruldum.
Ama vazgeçmedim.

Bir gün tamam olur muyum bilmiyorum,
belki hep yarım kalacağım.
Ama şunu biliyorum:
Hayat beni kırdı diye
ben kendimden vazgeçmeyeceğim.