Yoldaş Güneş Şiirleri - Şair Yoldaş Güneş

Kuyuya Doğan Işık

Dizlerinin gölgesinde büyüyen bir karanlık vardı
Taştan duvarlar arasında yankılanan,
Adını kimsenin fısıldamaya cesaret edemediği
İnce bir ateş gibi.

Neresi orası

Dört gündür bir surda sıkışmış gibiyim

Penceresiz, karanlık bir oda gibi

Nesimi’nin Ateşiyle

Gökyüzü taşlı sokaklarda kırıldı,
Kelimelerim rüzgârın elinde savruldu,
Adım bir yankı gibi şehrin içine karıştı,
Ve ben, susturulmuş bir fırtına oldum.

NEYDİ BİZDEN KALAN?

Sabahın ayazında bir ekmek kokusu vardı,
Bir de omzumuza çöken yorgunluk.
Sokak lambaları hâlâ yanıyordu,
Biz çoktan uyanmıştık hayata.

Omuz Omuza

Şehirlerde başlar bazı hayatlar,

Dağlarda birleşir bazıları.

Sabırla Beklenen


Gözlerin tarlamda bir ateş,

Ve ben

Seninle

Seninle başlar her sabah,

İnce bir rüzgârla düşer gözlerime,

Sesimiz

Köroğlu gölgede yürür.

Kılıcı geceyi deler.

SEVDA

Sevmek

Artık sessiz bir direniş.

Sevdanın Esintisi



Sevdanın esintisinde bükülür gölgem,