Omuz Omuza Şiiri - Yoldaş Güneş

Omuz Omuza

Şehirlerde başlar bazı hayatlar,

Dağlarda birleşir bazıları.

Rüzgâr taşır adlarını

Kaya çatlaklarına,

Gökyüzüne,

Suyun kıyısına…

Zıtlar çarpışır,

Ama eller birleşir;

Vadiler susar,

Çığlıklar sel olur,

Omuz omuza akar insanlık.

Hayat, bir orman kadar yoğun,

Ama kökler birbirine sarılır

Toprak gibi,

Göl gibi,

Güneş gibi…

Bildiğimiz, bilmediğimize yetmez,

Ama birlikte gideriz,

Durmadan, el ele.

Sonun merakı çeker bizi,

Ama el ele tutuşan yürekler

Kara nehirleri aşar,

Sisli ormanları deler.

Yazgıcılar kaydeder durmadan

Taşlara, ağaca,

Ceylan derisine,

Mağaraya, kağıda…

Ama esas tarih,

Dayanışanların sessiz kahkahasında

Dökülür

Gizli bir nehir gibi,

Kökleriyle sarsılmaz,

Dimdik…

Ve biz,

Yine de gideriz

Rüzgârın taşıdığı boşlukta,

Kara deliğin kıyısında,

Ama birbirimize yaslanarak,

Bilmesek de,

Ölsek de,

Hayatın akışını paylaşarak..