Bir Gülün Tanıklığı Şiiri - Yoldaş Güneş

Bir Gülün Tanıklığı
Bir gülün sapına bağladım senden kalan kızıl bandı,
duvarımda asılı şimdi —
bedel ne diye anlamak için
bedenini ölüme yatırmak,
kan çekilir gibi tarihe çekilmek
ve yine de umudu unutmamak…
Sessizce bakıyor bana o gül,
zamanın nabzını tutar gibi.
Soldukça değil, direndikçe kırmızı,
çünkü bazı hatıralar ölmez
tarih nefes aldıkça yaşar.
Bir rüzgâr esiyor geceleri,
perdeler değil, anılar kıpırdıyor.
Adını fısıldıyor duvarlar,
kireç dökülüyor zamandan,
ama izlerin silinmiyor.
Ben her sabah o güle bakarak uyanıyorum,
gün doğarken en çok kızıl oluyor dünya.
Sanki güneş de senden öğrendi doğmayı,
karanlığa rağmen
yeniden ve yeniden yanmayı.
Bir adımın kaldı yerde,
bir sözün göğsümde çarpıyor hâlâ.
Yarım kalmış bir yürüyüş gibi hayat,
ama yönünü biliyor ayaklarım —
senin düştüğün yerden geçiyor yollarım.
Eğer unutmak buysa yaşamak,
ben hatırlayarak dirilmeyi seçtim.
Bir gül, bir bant, bir duvar değil artık —
bu bir yemin,
kanla değil umutla yazılmış.
Ve gün gelir de zaman yorulursa,
sayfalarını kapatmak isterse tarih,
ben o gülü alıp kalbime bastıracağım…
çünkü bazı ölümler suskun değildir,
bazı hayatlar toprağa sığmaz.
Sen gittin diye eksilmedi dünya —
derinleşti.
Ve ben biliyorum,
bir gün umut da kök salar toprağa
tıpkı o gül gibi…
acıyla beslenip
yeniden açacak kızıl.