Ateşe Su Taşıyanlar Şiiri - Yoldaş Güneş

Ateşe Su Taşıyanlar

Yaşatmalısın yanan ormanı,

Çünkü ateş yalnız ağaçları değil

İnsanın alnını da kavurur.

Kuruyan toprağı yaşatmalısın,

Çatlamış bir alın gibi suskun,

Susuzluk en çok çocukların dilinde büyür.

Bir ağacı tek başına savunur gibi

Savun kendini,

Bir ormanı savunur gibi

Çoğalt sesini.

Dünya, suskunların küllerinden örülmüş,

Geçici bir yerdir,

Rüzgâr esmeden hiçbir gölge kalmaz.

Ateşe su taşımayanın

Gölgesi bile yanar.

Unutma: her nefes

Bir yaprağı, bir damlayı, bir umudu korumak için verilir.

Korumadığın her an karanlık,

Yalnızca ağaçları değil,

İnsanı da yutar;

Her düşen yaprak,

Her çatlayan toprak

Sessiz bir çığlıktır

Gelecekten bize miras kalan.