Kuyuya Doğan Işık Şiiri - Yoldaş Güneş

Kuyuya Doğan Işık

Dizlerinin gölgesinde büyüyen bir karanlık vardı
Taştan duvarlar arasında yankılanan,
Adını kimsenin fısıldamaya cesaret edemediği
İnce bir ateş gibi.

Bir kapı gıcırdadı her sabah,
Demir soğuğundan yapılmış uzun bir kış düştü avlulara.
Bir beden çözüldü gün gün,
Ama bir irade,
Hiçbir anahtarın çeviremeyeceği kadar
Dik ve çıplak durdu karanlığın göbeğinde.

Hücrenin duvarları daraldı,
Ama kelimeler genişledi:
“İnsan, karanlığın içinde bile
Kendi ışığını saklar.”

Ve o ışık,
Kuyuya düşen bir taş gibi değil,
Kuyudan yükselen bir ses gibi yayıldı:
Bir damla direnç,
Bir çığlık kadar berrak,
Bir dünya kadar ağır.

Zamanın pas tuttuğu yerde
Kalbinin ritmi saydı günleri.
Her atış,
Dışarıdaki milyonlara bir soru bıraktı:
“Karanlık, insanı ne kadar eksiltebilir
Onurun tam ortasından tutunmuşken?”

Ayak sesleri uzaklaştı koridorlardan,
Ama sen yakınlaştın
Çürümeyen bir umudun ortasına.
Çünkü bazen bir beden incelir,
Bir söz kalınlaşsın diye…
Bazen bir nefes kısalır,
Bir halkın nefesi uzasın diye…

Ve sen,
Kapısı olmayan bir geleceğin eşiğinde
Şöyle fısıldadın taşlara:
“Ben kaybolmadım,
Duyulmayanların sesiyle çoğaldım.”

İşte böyle büyür direniş:
Çürüyen bir hücrede değil,
Yenilgi kabul etmeyen bir yürekte.

Ve senin adın,
Karanlığa karşı duran
Suyun hafızasına yazıldı:
Yavaşça, ağır ağır,
Ama silinmez bir izle.