Geceden Doğan Işık Şiiri - Baki Ortak

Ey yar,,,
Geceyi geçtik biz…
hem de öyle sessiz, öyle derinden geçtik ki
adımlarımız bile yankı yapmadı,
karanlık,
bir zamanlar omuzlarımıza çöken o ağır yük
şimdi geride kalan bir gölge gibi
ardımızdan bakıyor.

Geceyi aştık biz derin bir iz kaldı
Yorgun yüreklerde eski sızı soldu
Dar sokaklar sustu karanlık yol aldı
İçimizde biriken o hüzünler doldu

Ey yar,,,
Farkında mısın?
bir zamanlar korktuğumuz o dar sokaklar
şimdi birer hatıra yalnızca,
duvarlarına yasladığımız yorgunluklarımız
çatlaklarından sızan sabırla
bizi bugüne taşıdı.

Suskunluk çökerdi yüreğin kıyısına
Kelimeler titrerdi dudak arısına
Bir korku saklanırdı zaman yarasına
Şimdi hepsi döküldü sabrın aynasına

O suskunluklar…
içimize çöken,
konuşsak kırılacak sandığımız kelimeler…
hepsi eridi
bir sabahın ilk ışığında.

Bir kuşluk vakti var avuçlarımızda
Işık damla damla doğar yarımızda
Güneş eğilmeden bakar karşımızda
Gölgeye yer yoktur artık aramızda

Ve şimdi—
bir kuşluk vakti var avuçlarımızda
ince, narin, ama gerçek.
tutmasak düşecek gibi
ama aslında biz düştükçe
o bizi kaldırıyor.

Yürüdük kendimiz kendimize doğru
Söküldü geceden o karanlık doku
Yalnızlık çözülür bir ince duygu
Sabırla yoğruldu yar her acı oku

Güneş tam üstümüzde,
kaçacak gölge kalmamış,
saklanacak bahane yok artık.
çünkü insan
en çok kendi karanlığından kaçarken yoruluyor.

Bir sabah yetermiş ömrün yüküne
Bir umut dokunur kalbin köküne
Damla damla gözyaşı karışır türküme
Yar insan varır en son kendi özüne.

Bak—
ışık, yüzümüze değil sadece
içimize de vuruyor.
yıllardır kilitli kapılar
birer birer açılıyor,
içeriden çıkan sadece biziz
ama daha gerçek, daha çıplak, daha diri.

Korkularımızı gömdük geceye,
şüphelerimizi bıraktık dar sokak başlarına.
şimdi yürüdüğümüz yol
daha geniş değil belki
ama daha açık.

Bir uyanış bu,
sessiz ama derin.
bir kabulleniş,
kaçmadan, saklanmadan
kendine varmanın en yalın hali.

Artık adımızı rüzgâra yazdık biz
Küllerden doğarak sabaha vardık biz
Geceyi aşarak hakikati sardık biz
Bir ömür yolunda kendimizi bulduk biz

Ve bil ki—
her sabah yeniden doğmaz insan
bazen bir tek sabah yeter
ömrün bütün gecelerini susturmaya.

İşte o sabahın içindeyiz şimdi
avuçlarımızda taşıdığımız ışıkla
yolumuzu kendimiz çiziyoruz.

Adımızı rüzgâra yazıyoruz
ve rüzgâr silmiyor artık.

Çünkü biz
geceyi geçtik.
çünkü biz
kendimizi bulduk.

Ve bu söz
bir suskunluğun ardından doğan en gerçek sesle
yüreğin en derin yerinden yankılanır:

Kul Ortak
bir gecenin değil,
bir dirilişin adıdır artık.

KUL ORTAK