Nesimi'nin Ateşiyle Şiiri - Yoldaş Güneş

Nesimi’nin Ateşiyle

Gökyüzü taşlı sokaklarda kırıldı,
Kelimelerim rüzgârın elinde savruldu,
Adım bir yankı gibi şehrin içine karıştı,
Ve ben, susturulmuş bir fırtına oldum.

Sevda dudaklarımda, Tanrı gözlerimde,
Sazım titrerken kanar sessizce,
Huruf’un sırrı dudaklarımda döner,
Her hece bir yara, bir isyan, bir fısıltı.

Alev yükselir taşlardan, şehir ağlar,
Bedenim toprağa serilmiş olsa da
Ruhum bulutların ötesinde uçar,
Ve nefesim özgürlüğü taşır geceye.

Öldürüldüm, ama sözlerim hayatta,
Gölgelerim sokaklarda dolaşır,
Adım her yaprakta, her nehirde yankılanır,
Ve dünya, sessiz ateşimle biraz daha ısınır.

Kanım toprağa karışsa da,
Sözlerim yıldız olur karanlıkta parlar,
Nesimi ölmedi;
O, her cesur yürekte yeniden doğar.