Yeraltı Şiiri - Ege Kıyısı

Yeraltı susmuş, taşlar uykuya dalmış,
uzakta bir ışık, geceden arınmış.
Bir yol var önünde, göğe açılan,
bir gölge var ardında, ona inanılan.

Her adım biraz daha yakın güneşe,
her sessizlik biraz daha yakın şüpheye.
Karanlık, sevdiğinin sesine benzer;
ışık bile bazen insana yalan söyler.

Sonra bir ses mi duydu, yoksa korku mu?
Bir gölge mi gördü, yoksa umudu mu?
Bir adım mıydı onu geri çağıran,
yoksa sevmenin kendisi miydi kuşku?

Bir bakışın sığdığı o küçücük anda
ölüm yeniden yer buldu zamanda.
Göz göze gelmek miydi bütün suç,
yoksa inanmamak mıydı aşka son dönüş?

Şimdi iki dünya arasında bir susuş:
ne tamamen kayıp, ne gerçek bir buluş.
Bazı insanlar ışığa kadar gelir,
ama kalpleri karanlıkta birbirini bulur.

Belki de yeraltı hiç kapanmadı;
yalnızca bir bakışla derinleşti aramız.
Belki de bakmak değildi bütün mesele,
belki inanmak yetmedi karanlığa.