Yelkenli Şiiri - Ege Kıyısı

Akdeniz akşamları tuz kokarken hâlâ,
ufukta beyaz bir yelken çoğaldı.
Begonviller eğildi geçtiği yola,
rüzgâr maviyi başka bir kıyıya taşıdı.

Güneş, yelkeninde ağır ağır sönerken,
kıyıda dalga dalga uzadı beyazlığı.
Ardında bir begonvil kokusu kaldı,
deniz sakladı onun geçtiği zamanı.

Gün eğildikçe inceldi yelkenin beyazı,
ufukta bir kuş kanadı kadar kaldı.
Rüzgâr, ardında savrulan köpükleri topladı,
deniz onun geçtiği yolu sessizce sakladı.

Tuzun kokusu değişti akşamla birlikte,
ufuk başka bir maviliğe yaslandı.
Zeytin dallarına değdi uzak bir rüzgâr,
Ege, sessizce gecenin içine uzandı.

Körfez uzaklardan ışığını yakarken,
begonviller yeniden eğildi rüzgâra.
Beyaz yelken yaklaştıkça kıyıya,
akşam biraz daha yakıştı İzmir'e.

Ne Akdeniz'den eksildi o sıcaklık,
ne Ege'den arttı gecenin mavisi;
bir İzmirli geçti uzaklardan,
iki deniz arasında kaldı gölgesi.