Lafügüzaf Şiiri - Ege Kıyısı

Lafügüzaf artık
sadece bir melodi değil.

Bir zamanlar kalbime dokunan sesin,
gözlerime yansımış silüetin,
bir yerlerde hâlâ duran hâlin…

Bende bir iz bırakmadın belki;
sen, şarkının her notasına kazındın.

Ben seni dinliyorum hâlâ,
farkında olmadan.

Lafügüzaf’ı ilk senden duymuştum.
Sadece bir şarkıydı belki,
ama senin sesinle
başka bir yere evrildi.

O gün neyi hissettiğimi
hâlâ tam tarif edemem.
Yalnızca biliyorum;
o anda içimde bir şey yer değiştirdi.

Sen o şarkıya iz bırakmadın.
Sen o şarkı oldun.

Şimdi ne zaman dinlesem,
senden kalan en güzel şeyi
dinliyor gibi oluyorum.

Şarkıyı seviyorum,
ama aslında seni duyuyorum.

Bu şarkıya hislerimi,
anılarımı yükledim zamanla.
Ama ne koyarsam koyayım üzerine,
senin varlığın
her zaman daha ağır bastı.

Belki artık hayatımda yoksun.
Ama bu şarkıda
hep olacaksın.

Keşke bilseydin;
aradan bunca zaman geçse de
seni hâlâ
bir şarkının içinde duyduğumu.

Bazı anlar var,
sadece seninle anlamlıydı.
Şimdi o anlar bile yarım.

Ve ben hâlâ bilmiyorum;
bir şarkı mı seni bana hatırlatıyor,
yoksa sen mi
o şarkının içinde yaşamaya devam ediyorsun?

Belki de fark etmeden
ikisini birbirinden ayıramadım.

Çünkü
her şarkı sen olmuşken,
seni nasıl duymayayım?