Göğün Susturduğu Renkler

Gök bazen yağmur yağdırırdı,
bazen güneş açtırırdı;
ama mutlaka bir şey yapardı.
Yağmurun ardından
bir gökkuşağı çıkarır,
renkleriyle göğü yeniden doldururdu.

Sonra göğün renkleri
birer birer çekildi.
Önce yağmur dindi,
sonra güneş sustu.
Gök, sesini içine çekti;
öylece kaldı,
Sessiz ve hareketsiz.

Ellerim artık göğe açılmıyor.
Yine de bazen
başımı kaldırıp bakıyorum;
belki göğün bir yerinde
unutulmuş bir renk kalmıştır diye.

Ama yok.
Gökte yalnızca hiçlik var.

Renkler gidince
içimdeki gökkuşağı da gitti.
Meğer göğün renkleri
içimde de yaşarmış.
Gökyüzü soldukça
ben de biraz daha eksildim.

Gökkuşağımı gökte bulamayınca
yeryüzüne indirdim gözlerimi.
Belki düşmüştür bir yerlere,
renklerini toprağın altında saklıyordur diye.

Ama yerde de yoktu.

Sonra gözlerimi
ne göğe kaldırdım
ne yere indirdim.

Aradığım şey
artık hiçbir ufukta yoktu.

İçimde kalan son umut da
sessizce rengini yitirdi.

Ve ben
aramayı bıraktım.

Yol önümde uzanıyordu.
Ne gökyüzüne baktım
ne toprağa.

Yürüdüm.

Sadece yürüdüm.