Eksik Bir Gökyüzü Şiiri - Yakamoz Işığı

Bir erkeğe gökyüzü verilir, ufku geniş, yolu açık,
Bir kızın önüne sessizce duvarlar örülür artık.
Onun attığı her adım, hayatına açılan kapı,
Bir kızın adımı neden hep geri dönmenin şartı?

Ona gece kadar geniş bir özgürlük bırakılır,
Bir kızın avuçlarına sınırlar, korkular yığılır.
Birinin sesi rüzgâr olur, geçtiği yeri serinletir,
Diğerinin sesi yükselse, duvarlar biraz daha büyür.

Bir erkeğin kendine ait oluşu doğal karşılanır,
Bir kız kendine ait olmak isteyince dünya daralır.
Birine “yaşa” denirken hiçbir kapı kapanmaz,
Diğerine “dikkat et” denir, gökyüzü bile tamamlanmaz.

Bir erkeğe verilen değerin zerresi çok görülür,
Bir kızın özgürlüğü daha doğmadan eksiltilir.
Sonra bütün bu duvarlara sevgi adı verilir,
İnsan kendi hayatından uzaklaşırken büyüdü sanılır.

Bir kız çocuğu göğe bakınca neden hesap vermeli,
Neden her düşünde bir izin, her adımında bir engel olmalı?
Bir erkeğe ait olan dünya kadar dünya ister yalnızca;
Kendi hayatına sığacak kadar gökyüzü,
Kendi adıyla anılacak kadar hayat.