Öpücükte Kalan Şiiri - Ege Kıyısı

Altın bir sessizliğin içinde iki beden,
dünyanın bütün seslerinden uzakta.
Adamın ellerinde karanlık desenler,
kadının saçlarında açılmış bir bahar.

Ne kadar zamandır böyle duruyorsunuz?
Bir öpücük bu kadar uzun sürer mi?
Yoksa zaman, birbirine sarılan iki insanın etrafından geçerken yavaşlar mı?

Senin üzerinde yuvarlaklar, benim üzerimde köşeler,
sanki birbirine değmeyen iki ayrı dünya.
Oysa şimdi bakıyorum da,
bütün ayrılıklar bir öpücüğe sığabiliyor.

Belki de ressam seni değil,
bir anın ölümsüzlüğünü çizdi.
Çünkü bazı öpücükler biter,
bazıları altına dönüşür.

Kadının gözleri kapalı,
sanki bütün dünya o anda dışarıda kalmış.
Sen onu biraz daha kendine çekiyorsun,
o da ellerinde sessizce kalıyor.

Ayaklarınızın altında çiçekler açıyor,
uçurumun kıyısında bile bahar eksilmiyor.
Söyle, insan sevdiğine böyle sarıldığında
düşmekten mi korkar, bırakmaktan mı?

Altın her yerinize sinmiş,
saçlarınıza, omuzlarınıza, aranızdaki boşluğa.
Ne kadar zamandır böylesiniz?
Zaman size dokunmayı ne zaman bıraktı?

Kadının yüzünde derin bir sükûnet,
senin ellerinde saklanan eski bir telaş.
Biri kalmak ister gibi sarılıyor,
diğeri gitmeyecekmiş gibi gözlerini kapatıyor.

Biraz daha yaklaşın birbirinize,
dışarıda kalan dünya bekleyebilir.
Şu küçücük anın içinde
kimsenin bilmediği bir ömür var.

Ama ellerinizin arasındaki o sessizlikte
bir ayrılık ihtimali dolaşıyor.
İnsan en çok sarıldığı şeyi
kaybetmekten korkmuyor mu zaten?

Sen onun saçlarına eğilmişsin,
o gözlerini dünyaya kapatmış.
Birbirinize bu kadar yakınken
neden hâlâ aranızda sonsuzluk var?

Belki de hiçbiriniz bilmiyorsunuz
bu anın ne kadar süreceğini.
Belki birazdan elleriniz ayrılacak,
belki de bu sarılış hiç bitmeyecek.

Ben yalnızca bakıyorum.
Altın sessizliğinizin içinde
birbirinize sarılmayı sürdürüyorsunuz;
sanki zamanın sizden istediği tek şey bu.