Kadim Yankı Şiiri - Ege Kıyısı

Gaziantep’in kalbinde uyur eski bir sır,
Taş duvarlara sinmiş gecenin kokusu.
Avlularda yarım kalmış bir çağ dolaşır,
Sessizliğin altında ağırlaşır uykusu.

Dar sokaklar kıvrılır eski evlerin arasında,
Taş eşikler geceden bir iz saklar.
Pencerelerde solgun ışıklar titrerken,
Gölgeler duvarlarda geçmişi çoğaltır.

Bakırda uyuyan kızıl bir akşam,
Taş duvarlara vurur ince bir yankıyla.
Çekiçlerin sustuğu o derin saatte,
Şehir suskun bir hikâye taşır avuçlarında.

Gece ağır ağır çekilir taşların üzerine,
Sokakların sesi kaybolur ardında.
Bir gölge uzanır şehrin üzerinden,
Ay ışığı dokunur kalenin duvarına.

Gaziantep’in kalbinde uyuyan eski sır,
Kalenin taşlarında yankılanır gecelerce.
Fırat ağır ağır taşırken karanlığı,
Rumkale susar suyun üzerinde.

Bir zaman eğilir karanlığın içine,
Eski bir ses kalır suyun derinliğinde.
Ay taşların yüzünde kırılır usulca,
Bir çağ daha gömülür gecenin sessizliğine.

Fırat çekilirken gecenin koynuna,
Ay kalenin taşlarında sessizce durur.
Suyun taşıdığı o eski ses uzaklaşır,
Gaziantep, geçmişini sabaha kadar uyutur.