Yarının Defteri Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnimizi tümüyle dağıtsak köklerinden,
Yazgı silip atıyor yarının defterinden.
*
Sayfa ortasından karalamadan kopmuşlar,
Harflere ilişmeden feryatlar atar kuşlar.
*
Temaslara şahitlik eden odalar çokmuş,
Tamamen silinmek isteyen gölgeler solmuş.
*
Taşımaz ruhlar demirden yaratılmış fani,
Zorlayarak süzerdik engin sevinci ani,
Çabalarsan bulursun saf muhabbeti yani.
*
Beraberce var ettik dünyevi oyunları,
Bedenimiz kurnazdır kandırdı boyunları.
*
Mevcut zaman dilimi bekletir kimliğimi,
Yabancıya veririm solan esenliğimi.
*
Ömrümüze katılmak isteyen konuklara,
Bakarken sevda şehrinden derin ufuklara.
*
Öylesi sonsuz sarılmam tekrar kara kışta,
Şahıslar defalarca harcandı dik yokuşta.
*
Koptuk eski beraberlikten büyük bir payla,
Değersiz sebeplerden vurulduk sönük ayla.
*
Mevcut durumda nefes almalıyız derinden,
Yabancılara varan rotalar üzerinden.
*
Aşmalıyız benliği köhne ıssızlığında,
Şahsiyetin kuruyan çorak yalnızlığında.
*
Bakışlar yabancıya yönelebilir elbet,
Ruhların düşeceği mesafe bitti sabret.
*
Gelecek zamanlarda tutku masalı bitse,
İnsanları kandıran sıcak kelamlar yitse.
*
Hangi cana vurulup fısıldasak durmadan,
Sille misali patlar mazimiz yorulmadan.
*
Lüzumsuz kopmalara donanımsız tutuldum,
Nefesimi kesen noksanlığında kavruldum.
*
Daima şahsın farz ettim evreni yıllarca,
Farz ettiğim anlarda kimliğim parça parça.
*
Artık kasvetli günlerin eski kıvamındayım,
Çizilecek alanım tükendi sonundayım.
*
O yalnızlığım dahi ıssızlığından taştı,
Büyüyen fırtınalar sınırlarımı aştı.